Δελτίο Τύπου ΣΕΕΠΥ Πιερίας

  Συνάδελφοι, συναδέλφισσες, εργαζόμενοι στο εμπόριο και την παροχή υπηρεσιών. Σαν αποτέλεσμα της ολομέτωπης επίθεσης της εργοδοσίας στα εργασιακά μας δικαιώματα και το βιοτικό μας επίπεδο, προέκυψε η αντικειμενική ανάγκη δημιουργίας ενός κλαδικού σωματείου που να απαντά και να αντιστέκεται οργανωμένα στην επίθεση αυτή.

  Η ΑΡΧΗ ΕΓΙΝΕ!

  Η πραγματοποίηση των εκλογών την Κυριακή 31/03/2013 ήταν μόνο το πρώτο βήμα.

Το μαζικό κίνημα και η οργανωμένη αντίσταση όλων των εργαζομένων είναι το αναγκαίο δεύτερο βήμα.

  Η συγκρότηση του Δ.Σ. έχει ως εξής :

  

Πρόεδρος: Πουζουκλίδου Όλγα  

Αντιπρόεδρος: Τζιώκας Γρηγόρης 

Γραμματέας: Μαρινόπουλος Κωνσταντίνος

Ταμίας: Γιαμούζης Αναστάσιος

Μέλος: Τινού Γλυκερία

Μέλος: Φοροτζίδης Χρήστος

Μέλος: Τσικλιάς Κρίτωνας

  Συνάδελφοι εργαζόμενοι η αντίσταση και η πάλη μέσα από τα σωματεία μας είναι ο μόνος δρόμος για την προάσπιση των δικαιωμάτων μας.

  Σας καλούμε όλους να συσπειρωθείτε μαζί μας στο

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στο ΕΜΠΟΡΙΟ και την ΠΑΡΟΧΗ ΥΠΗΕΣΙΩΝ  (ΣΕΕΠΥ ).

Επικοινωνία  

•  email: seepypierias@yahoo.gr

•  τηλέφωνα:  6932617645 & 6984153315

η Πρόεδρος                                                ο Γραμματέας
Πουζουκλίδου Όλγα                                     Μαρινόπουλος Κωνσταντίνος

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ για την 21η Απριλίου

   Σήμερα, 46 χρόνια μετά το 1967, τα συνθήματα της αντιδικτατορικής αντίστασης, παραμένουν επίκαιρα. Από το γύψο που έβαλαν την Ελλάδα για 7 χρόνια οι συνταγματάρχες της χούντας, βιώνουμε σήμερα τη μνημονιακή φτώχεια, την κατάργηση θεμελιωδών δικαιωμάτων, την κατάφωρη παραβίαση του συντάγματος, την υποτέλεια στις επιταγές της τρόικα, τη γενικευμένη καταστολή, την ανενόχλητη εγκληματική δράση παρακρατικών και ναζιστικών ομάδων.

   Πάνω στα κοινωνικά ερείπια της μνημονιακής πολιτικής, πάνω στο διαλυμένο κοινωνικό ιστό διαμορφώνονται οι όροι για την έξαρση του κυνισμού και της ανθρωποφαγίας. Και αυτή η πραγματικότητα είναι βέβαιο ότι θα γεννήσει κι άλλες «Μανωλάδες», αν δεν αντισταθούμε.

   Τόσο απέναντι στη φασιστική απειλή, όσο και απέναντι στην απόπειρα περιορισμού των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών όσων αγωνίζονται για μια ζωή με αξιοπρέπεια, που επιχειρείται από τη μνημονιακή δημοκρατία "έκτακτης ανάγκης" του κ. Σαμαρά, μία είναι η απάντηση:

   Η τρομοκρατία δεν θα περάσει, ο λαός μας έχει και μνήμη και γνώση.

   Σήμερα ημέρα μαύρης επετείου επιβολής της στρατιωτικής δικτατορίας στη χώρα μας, σε πολλές πόλεις της χώρας, οργανώνονται από δεκάδες κοινωνικούς φορείς, κινητοποιήσεις και εκδηλώσεις με συνθήματα
«ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΧΟΥΝΤΑ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ»
«ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ».
Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στηρίζει και καλεί σε αυτές τις εκδηλώσεις μνήμης και αγώνα.

ΑΡιστερή ΕΝότητα: Κοίτα ποιοι και γιατί μιλάνε

   Με έκπληξη είδαμε την ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Νέας Δημοκρατίας να καταπιάνεται με την αφίσα των σχημάτων της Αριστερής Ενότητας στο ΕΜΠ.

   Αρχικά, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Η συγκεκριμένη αφίσα δεν δείχνει ούτε αιμοδιψείς κουκουλοφόρους, ούτε εγκληματίες, όπως καταγγέλλουν οι φωστήρες της Ομάδας Αλήθειας της ΝΔ. Είναι μια εικόνα από ένα κίνημα-σύμβολο ενάντια στην νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Το κίνημα της εξεγερμένης αξιοπρέπειας των ιθαγενών της Τσιάπας στο Μεξικό, οι οποίοι αντιστέκονται εδώ και μια εικοσαετία, απέναντι στον αυταρχισμό της κυβέρνησης και τα σχέδια των αμερικάνικων πολυεθνικών.

   Ας ξεκαθαρίσουμε όμως και κάτι άλλο. Δεν θα δεχτούμε καμία υπόδειξη από τη Νέα Δημοκρατία, η παράταξη της οποίας στα Πανεπιστήμια, η ΔΑΠ, έχει αναγάγει το ρουσφέτι, το απολιτίκ, το χουλιγκανισμό, τους τραμπουκισμούς και την υπεράσπιση, με κάθε μέσο, των κυβερνητικών πολιτικών σε βασικές «αρχές» της παρουσίας της μέσα στις σχολές. Πολύ περισσότερο,  δε θα δεχτούμε υποδείξεις από την παράταξη που έχει αναγάγει τον σεξισμό σε μείζον σημείο αναφοράς της «διασκέδασής» της και που τα μέλη της δεν ντρέπονται να χαιρετούν φασιστικά σε συνελεύσεις, δήθεν «για πλάκα», κάτι για το οποίο η Ομάδα Αλήθειας δεν έχει να πει τίποτα…

   Στις 17 Απρίλη η μόνη απάντηση απέναντι στον ακροδεξιό συρφετό είναι η ενίσχυση των σχημάτων της Αριστερής Ενότητας σε κάθε σχολή, και η συγκρότηση ενός μαζικού, ριζοσπαστικού κινήματος νεολαίας που θα βάλει τις βάσεις για να σαρώσει τις μνημονιακές πολιτικές στην εκπαίδευση και την εργασία.

   Η ΝΔ κρίνει σκόπιμο να ασχοληθεί με μία αφίσα φοιτητικού πάρτυ αλλά όχι  με τους εκατομμύρια ανέργους, τις χιλιάδες αυτοκτονίες ανθρώπων που οδηγούνται στην εξαθλίωση, τους νέους που μεταναστεύουν γιατί δεν τους χωράει ο τόπος, τα ανήλικα παιδιά στην Ιερισσό που βλέπουν την Αστυνομία να εισβάλει στα σπίτια τους θυμίζοντας άλλες εποχές, τους μαθητές που λιποθυμάνε στα σχολεία από την ασιτία… κι ο κατάλογος κάθε άλλο παρά κλείνει εδώ.

   Κατα τ’ άλλα, αφού ασχολείται τόσο πολύ η Νέα Δημοκρατία με την Αριστερή Ενότητα, καλούμε τον πρωθυπουργό, αυτοπροσώπως, να έρθει στο πάρτυ μας να δει αν τα ποτά είναι «μπόμπες»…

   Κοίτα ποιοι και γιατί μιλάνε:

Για να μπει ο Πέλεκας (Λεύκος) στη ζωή μας

του Αντώνη Μάντζιου

  Η συζήτηση στο πρόσφατο δημοτικό συμβούλιο Κατερίνης για τον  Πέλεκα με συγκέντρωση υπογραφών, θέσαμε και τη δική μας, από την Πρωτοβουλία για τον Πέλεκα, η συμμετοχή δεκάδων πολιτών σε αυτή και το άνοιγμα της συζήτησης με τη συμμετοχή εκτός της Πρωτοβουλίας του Πέλεκα, των αγροτών «πέρα από τον Πέλεκα», της Εθελοντικής ομάδας δράσης  αλλά και η παρουσία των Φίλων του Περιβάλλοντος, για μας αποδεικνύει  μια φράση που δανειστήκαμε και την έχουμε στην διακήρυξή μας. «Πόλη είναι οι άνθρωποί της».

  Και ο πλούτος της Πόλης είναι οι άνθρωποί της. Αυτοί οι άνθρωποί της, οι ουσιαστικοί πολίτες, οι  πολίτες που προβληματίζονται, οργανώνονται, ανταλλάσσουν απόψεις, προσφέρουν εθελοντικά, διεκδικούν και αγωνίζονται και εν τέλει θέτουν τα ζητήματα στην κοινωνία. Πέρα λοιπόν από συμμετοχή σε οικονομικά προγράμματα, πέρα από οικονομικούς πόρους που τους στερεί το κράτος (69% μείωση των θεσμοθετημένων πόρων των Δήμων), αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί και άλλοι ευαισθητοποιημένοι πολίτες  μπορούν σήμερα να κάνουν την διαφορά.

  Αυτά τα κινήματα πόλης που σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, οικονομικής κατάρρευσης, μπορούν να δώσουν ελπίδα, κουράγιο, ανάσες ζωής με παράλληλη δράση την αλληλεγγύη, ειδικά σήμερα που το κοινωνικό κράτος γκρεμίζεται, η ανεργία σαρώνει και η πείνα στρογγυλοκάθεται δυστυχώς στα σπίτια μας. Αυτοί είναι ο πλούτος της Κατερίνης, σε αυτούς πρέπει να στηριχτεί με ανοικτή καρδιά μια άλλη δημοτική αρχή,  για τα μικρά και τα μεγάλα που μας αφορούν.

   
  Για τον Πέλεκα υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να γίνουν χωρίς κόστος, απλά στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων των υπηρεσιών του Δήμου ή του κράτους.

• Προστασία του ποταμού από τα υγρά απόβλητα που ρίχνουν επιχειρήσεις, θέμα γνωστό στις υπηρεσίες του Δήμου και εύκολο να αντιμετωπιστεί.

• Προστασία από τη ρίψη των σκουπιδιών, τις φωτιές, την παράνομη αμμοληψία.

• Προστασία από τις καταπατήσεις σε όλο το μήκος του με οριοθέτηση και αποβολή των καταπατούντων.

• Ανάδειξή του Πέλεκα ως χώρου πρασίνου, αναψυχής και περιπάτου εξασφαλίζοντας την απρόσκοπτη λειτουργία του ποδηλατοδρόμου, του πεζόδρομου, με έλεγχο της απαγόρευσης κυκλοφορίας των μεγάλων οχημάτων για να μην μετατραπεί η παραποτάμια οδός σε περιφερειακό δρόμο.

• Πλήρης φωτισμός και αστυνόμευση της περιοχής για να μπορεί να γίνει χώρος περιπάτου και τις βραδινές ώρες.

• Δενδροφυτεύσεις κατά μήκος του ποταμού σύμφωνα με τη σχετική μελέτη, δενδροφύτευση η οποία μπορεί να ξεκινήσει άμεσα, χωρίς κόστος αγοράς των δέντρων αφού μπορούν να αναζητηθούν από τα δασικά φυτώρια με εμπλουτισμό και από προσφορές ιδιωτικών φυτωρίων, φύτευση από τους εθελοντές πολίτες, τα σχολεία, τις γειτονιές και οργάνωση του ποτίσματος με τη βοήθεια του Δήμου έτσι ώστε να έχουμε μια μεγάλη δεντροστοιχία κατά μήκος του ποταμού.

• Οργάνωση του Οικισμού των Ρομά με απλά έργα υποδομής(φως, νερό, τουαλέτες, χαλικόστρωση δρόμων) ένταξή τους στον κοινωνικό ιστό της πόλης, προστατεύοντας παράλληλα την περιοχή από παραβατικές δραστηριότητες που επιβαρύνουν τον ποταμό.

• Διοργάνωση πολιτιστικών και περιβαλλοντικών δραστηριοτήτων κατά μήκος του Πέλεκα και ανάδειξή του ως χώρο πρασίνου και πολιτισμού.

• Ειδικές δραστηριότητες των σχολείων σε σχέση με τον Πέλεκα (εκδρομές, έκθεση φωτογραφίας, ζωγραφικής, διηγήματος, υιοθεσία τμήματος της διαδρομής) για να μπει το ποτάμι στην συνείδηση όλων μας από την μικρή  ηλικία.

• Ανοικτή συνεχή διαβούλευση με όλους τους πολίτες όχι μόνο για το τι πρέπει να γίνει αλλά και για το τι έγινε, τι δεν έγινε καλά, ποιο είναι το αποτέλεσμα, τι μπορούμε να βελτιώσουμε.

  Αυτά και άλλα πολλά που μπορεί να προταθούν και να γίνουν χωρίς ιδιαίτερο κόπο ή χρήματα.

Φυσικά θα πρέπει να είναι πάντα ο στόχος μας η διεκδίκηση και αναζήτηση κονδυλίων από Εθνικούς οι Κοινοτικούς πόρους, για την συνολική ανάπλαση του ποταμού, με παρεμβάσεις στα πρανή, καθαρισμό της κοίτης με παράλληλη εξασφάλιση κυκλοφορίας καθαρού νερού και το καλοκαίρι, με παρεμβάσεις που πρέπει να φθάνουν μέχρι τον Αρωνά.

  Από την άλλη σκόπιμο και ωφέλιμο θα ήταν τα έσοδα του Δήμου  από την διάθεση του χαλικιού που πλουσιοπάροχα μας προσφέρει ο Πέλεκας να δίνονται για την υποστήριξη των έργων ανάπλασής του.

  Όμως μιλάμε για μια άλλη αντίληψη των δημοτικών πραγμάτων, για μια άλλη αντίληψη της δημοτικής αρχής που θα επιδιώκει, θα εμπιστεύεται και θα προωθεί την εθελοντική δράση και την κοινωνία.

  Και εν κατακλείδι αυτοί που θα προστατεύσουν  τον Πέλεκα θα είναι οι ίδιοι οι πολίτες με την παρουσία τους, τη συμμετοχή τους, τον προβληματισμό και τις ανησυχίες τους οι πολίτες με τον αγώνα τους.

  Γιατί είπαμε. Η πόλη είναι οι άνθρωποί της.

* Ο Αντώνης Μάντζιος είναι οικονομολόγος, δημοτικός σύμβουλος Κατερίνης.

Τα εγκλήματα των Γερμανοτσολιάδων, προγόνων των χρυσαυγιτών

  Ο Δήμος Σταρένιος στην ταινία “Η Χαραυγή της Νίκης” έχει αποδώσει χαρακτηριστικά το ρόλο του προδότη – συνεργάτη των ναζί με τη γνωστή ατάκα: “Μας αγαπάνε οι Γερμανοί. Σαν φίλοι μας ήρθαν”. Δεν πρόκειται για καρικατούρα. Ο Ξενοφών Γιοσμάς, ένας από τους πιο γνωστούς ταγματασφαλίτες, στη δίκη του για την εμπλοκή στην υπόθεση Λαμπράκη δήλωνε: “Και αν συνεργάστηκα με τους Γερμανούς το έκανα για το καλό της πατρίδος… Τους Γερμανούς τους αγαπούσα και αυτοί με θεωρούσαν τον υπ’ αριθμόν ένα τίμιον Έλληνα.”

  Ο Γιοσμάς που έχει μείνει στην ιστορία με το γερμανικό χαϊδευτικό του, “Φον Γιοσμάς” έχοντας “υπηρετήσει” σε διάφορες ομάδες συνεργατών, όπως στον “Εθνικό Ελληνικό Στρατό” και ως ανθυπολοχαγός στο τάγμα του Γεωργίου Πούλου, έφυγε μαζί με τους Γερμανούς στην απελευθέρωση, έμεινε για ένα διάστημα στη Βιέννη και επέστρεψε στην Ελλάδα το ‘47. Ενώ είχε καταδικαστεί σε θάνατο ως προδότης, πήρε χάρη από τον βασιλιά Παύλο και βγήκε από τη φυλακή μόλις το ’51.

  Στη δεκαετία του ’60 με τον “Σύνδεσμο Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως Βορείου Ελλάδος” τροφοδοτούσε με τραμπούκους τον παρακρατικό μηχανισμό. Η συμμορία στηνόταν στρατολογώντας κοινωνικά απόβλητα και συναντιόταν στην ταβέρνα με το ταιριαστό όνομα: “Τα έξι γουρουνάκια”. Τα μέλη του Συνδέσμου πήγαιναν με περιβραχιόνια σε συνδικαλιστικές συγκεντρώσεις ενώ το ’63 επιστρατεύτηκαν από τη Χωροφυλακή για να “προστατέψουν” τον ντε Γκολ στη διάρκεια επίσκεψής του. Ο Κοτζαμάνης, ένας από τους δύο που έκαναν την δολοφονική επίθεση στον βουλευτή της Αριστεράς, Γρηγόρη Λαμπράκη, το Μάη της ίδιας χρονιάς, ήταν μέλος του “Συνδέσμου”.
 
  Είναι λοιπόν πολύ δύσκολο το μασκάρεμα που προσπαθούν να κάνουν οι φασίστες σήμερα όταν θέλουν να ψαρέψουν στα θολά νερά παίζοντας τους “αντιμνημονιακούς”, “πατριώτες” με δόσεις “αντίστασης στη γερμανική κατοχή”. Οι Χρυσαυγίτες δηλώνουν χωρίς ντροπή ότι “Τα τάγματα ασφαλείας ήταν ελληνικά στρατεύματα Εθνικιστών, που πολέμησαν εναντίον των κομμουνιστών. Οι Χίτες επίσης, όντας Εθνικιστές έκαναν αντικομμουνιστικό αγώνα.”

  Είναι οι πολιτικοί απόγονοι και υπερασπιστές των Γερμανοτσολιάδων, των ταγμάτων ασφαλείας και των υπόλοιπων ανάλογων οργανώσεων που συνεργάστηκαν ανοιχτά με τους ναζί στη διάρκεια της κατοχής και πρωτοστάτησαν στα εγκλήματά τους. Οι φασιστικές συμμορίες επιβίωσαν στις επόμενες δεκαετίες μετά τον εμφύλιο επειδή άλλαξαν αφεντικό, από τους ναζί πουλήθηκαν στους Άγγλους και στη συνέχεια στις κυβερνήσεις που ήθελαν να τσακίσουν το εργατικό κίνημα και την Αριστερά.
Τα Τάγματα Ασφαλείας άρχισαν να σχηματίζονται το 1943 από την κατοχική κυβέρνηση Ράλλη. Οι Γερμανοί χρειάζονταν ένοπλα σώματα για να τους βοηθήσουν στην καταστολή της Αντίστασης. Η δύναμη του κινήματος όμως ήταν τέτοια που δεν εμπιστεύονταν ούτε ότι η Χωροφυλακή είναι “καθαρή από κομμουνιστές”. Έτσι ο Ράλλης εξόπλισε τους Εύζωνες, τους τσολιάδες των Ανακτόρων, που μέχρι τότε ήταν άοπλοι και τους παραχώρησε στους ναζί για να αναλάβουν τη βρόμικη δουλειά.

Ιλίσια, Απρίλης του '44. Ταγματασφαλίτης ποζάρει δίπλα σε απαγχονισμένο νεολαίο της ΕΠΟΝ.

Συμμορίες

  Ο χαρακτηρισμός “γερμανοτσολιάδες” είναι λοιπόν απολύτως λογικός. Παράλληλα, σε διάφορα σημεία της Ελλάδας, είχαν αρχίσει να στήνονται άλλες συμμορίες που χτυπούσαν το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, κάποιες φορές με πρωτοβουλία των τοπικών κατακτητών, άλλες με πρωτοβουλία Ελλήνων της “καλής κοινωνίας” που χρειάζονταν κάποιους για να προστατέψουν την περιουσία τους και τα χωράφια τους.
 
  Ο Διονύσιος Παπαδόγκονας (πατέρας του μετέπειτα βουλευτή και Υπουργού της Νέας Δημοκρατίας) ανέλαβε να ενοποιήσει αυτά τα σώματα δωσίλογων, κάτι που έγινε την Άνοιξη του ’44. Συνέχισαν να υπάρχουν ομάδες που δεν μπήκαν σε απόλυτο έλεγχο, όπως για παράδειγμα, το τάγμα του συνταγματάρχη Πούλου στη Βόρεια Ελλάδα, που είχε προσχωρήσει ανοιχτά στο ναζισμό, φορώντας αγκυλωτούς σταυρούς και καταγγέλλοντας ακόμη και τις κατοχικές κυβερνήσεις ως όργανα “μασώνων και εβραίων”.

  Όμως, μικρή απόσταση τους χώριζε από τους Ταγματασφαλίτες του Παπαδόγκονα. Γερμανικά άρβυλα φορούσαν όλοι, είτε με φουστανέλα, είτε με χιτώνιο του ελληνικού στρατού ή της Βέρμαχτ. Όταν έγινε απόπειρα δολοφονίας κατά του Χίτλερ τον Ιούλη του ’44, ο Παπαδόγκονας τού έστειλε μήνυμα συμπαράστασης που τελείωνε με τη φράση “Κύριε, διαφύλασσε τον Χίτλερ”, ενώ σύμφωνα με την Καθημερινή της εποχής υπήρξε και απάντηση: “Ο Φύρερ εκφράζει τας ευχαριστίας του προς τον κ. Παπαδόγκονα και τους εθελοντάς του”.

  Οι ταγματασφαλίτες ήταν πλήρως ενσωματωμένοι στα γερμανικά στρατεύματα. Ο Γιούργκεν Στρόοπ και ο Βάλτερ Σιμάνα, τοπάρχες των SS και της γερμανικής αστυνομίας ήταν αυτοί που έδιναν τις διαταγές κινήσεων και τις άδειες οπλοφορίας. Στους πίνακες της Βέρμαχτ που μετράνε τους νεκρούς, οι ταγματασφαλίτες αθροίζονται μαζί με τους ναζί. Αντίστοιχα, στις αναφορές τους, οι ταγματασφαλίτες μετρούσαν τους Γερμανούς ως “δικούς τους”. Τον Ιούνη του ’44, ο συνταγματάρχης Χρήστος Γερακίνης στην Ευβοια αναφέρει: “Εκ των ημετέρων, εις Γερμανός βαρέως τραυματίας”.
 
  Τα “ευζωνικά τάγματα” στην Αθήνα διαδραμάτισαν βασικό ρόλο στα μπλόκα στις γειτονιές. Στην Κοκκινιά, την Καλογρέζα, τα Λιόσια, το Βύρωνα, τα Παλιά Σφαγεία (Κουκάκι), την Καλλιθέα και σε άλλες περιπτώσεις, ήταν οι ταγματασφαλίτες που διαλέγουν ποιοι θα εκτελεστούν, ποιοι θα σταλούν για καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία και ποιοι θα αφεθούν ελεύθεροι. Πολλές φορές, το προσωπικό μίσος ξεπερνάει ακόμα και τις στοχεύσεις των ναζί. Στην Κοκκινιά οι ταγματασφαλίτες προσπάθησαν να ξανασυλλάβουν ανθρώπους που οι Γερμανοί είχαν αφήσει ελεύθερους.

  Στην ύπαιθρο, τα Τάγματα συμμετείχαν στις σφαγές και στις πυρπολήσεις ολόκληρων χωριών. Στο Χορτιάτη το Σεπτέμβρη του ’44, δολοφόνησαν 146 ανθρώπους, από τους οποίους 128 γυναίκες και παιδιά. Επικεφαλής της επιχείρησης ήταν ο Φριτς Σούμπερτ, που και στη Βόρεια Ελλάδα και στην Κρήτη έστησε γύρω του αιμοβόρα τάγματα ασφαλείας. Μια περιγραφή από το Χορτιάτη λέει: “Περισσότερα από 80 γυναικόπαιδα οδηγήθηκαν από το καφενείο του Μπαντάτσιου στον φούρνο του Στ. Γκουραμάνη για να καούν ζωντανά. Οταν το πλήθος έφτασε στο φούρνο, ο Σούμπερτ – κατ’ άλλους ο υπασπιστής του Γ. Καπετανάκης – φώναξε έξαλλος: «Φωτιά, φωτιά. Κλείστε τους και μην αφήνετε κανένα να φύγει. Θα τους κάψουμε όλους!» Απ’ έξω τοποθετήθηκαν φρουροί με την εντολή να σκοτώσουν όποιον τολμούσε να ξεμυτίσει απ’ τον φούρνο.

  Επειδή όμως, το οίκημα ήταν κατάμεστο από κόσμο και οι έγκλειστοι συνωστίζονταν πίσω από τις πόρτες και τα παράθυρα, οι Σουμπερτίτες, για να μειώσουν την πίεση, τοποθέτησαν ένα πολυβόλο και απ’ τό μικρό παράθυρο της μπροστινής πόρτας άρχισαν να πυροβολούν, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας πολλά γυναικόπαιδα. Έπειτα έριξαν ξερά χόρτα πάνω στα σώματα των νεκρών και των τραυματιών και με ένα φλογοβόλο πιστόλι έβαλαν φωτιά.”

Βασανιστήρια

  Στα “κατορθώματα” των Σουμπερτιτών στην Κρήτη περιλαμβάνονται αναρίθμητα βασανιστήρια, κακοποιήσεις, εμπρησμοί και εκτελέσεις. Ένα από τα εγκλήματα που καταγράφονται είναι κατά του βοσκού Ι. Ξυλούρη ή Ξυλουρογιάννη που τον έδεσαν με τρίχινο σχοινί από τον λαιμό σε ένα γάιδαρο και ενώ τον τραβούσαν του έβγαλαν τα μάτια.
 
  Τους Έλληνες που στρατολογούσε ο Σούμπερτ (ντόπιους γερμανόφιλους, δωσίλογους, αλλά και βαρυποινίτες από τις φυλακές της Κρήτης) τους περνούσε από τελετουργικά μύησης, από αυτά που κάνουν ακόμα οι Χρυσαυγίτες. Ο ιστορικός Χάγκεν Φλάισερ έχει καταγράψει: “Οι νεοσύλλεκτοι μεταφέρθηκαν στην Νέα Καλλικράτεια και το απόγευμα της ίδιας μέρας φόρεσαν ιταλικές στολές αφού πρώτα υποχρεώθηκαν να πλυθούν στη θάλασσα. Το βράδυ σε μια νεκροκεφαλή ζωγραφισμένη επάνω σε κράνος, που ο Σούμπερτ φύλαγε στην περιβόητη βαλίτσα του, έδωσαν τον όρκο του ταγματασφαλίτη που κατέληγε με τη φράση «ελευθερία ή θάνατος».”

  Οι ταγματασφαλίτες είχαν μια διαφορά σε σχέση με τους ναζί. Οι γερμανοί διοικητές είχαν να διαχειριστούν μια χώρα υπό κατοχή, ενώ οι συνεργάτες τους σκέφτονταν ήδη την επόμενη μέρα. Γι’ αυτό και ο έλεγχός τους και η καταστολή τους πήγαινε σε μεγαλύτερο βάθος μέσα τις τοπικές κοινωνίες. Για παράδειγμα, όπως αναφέρει ένα μέλος τοπικού θεατρικού ομίλου στον Πύργο, μετά την είσοδο των ταγματασφαλιτών στην πόλη, “διέλυσαν όλους τους συλλόγους της πόλης και σταμάτησε κάθε πολιτιστική κίνηση… Τα πάντα νεκρώθηκαν. Αρχίζει μια νέα Κατοχή, χειρότερη από τη Γερμανική”. Ενώ και στην Εύβοια, οι ταγματασφαλίτες προχωρούσαν σε επανειλημμένο κάψιμο ιδιωτικών βιβλιοθηκών.
 
  Από την Εύβοια υπάρχει και η μαρτυρία για την είσοδο των ταγμάτων στο χωριό Στρόπωνες, όπου έπιασαν την εβραία δασκάλα του χωριού “την παλούκωσαν όπως οι Τούρκοι το Διάκο, αφού την ατίμασαν και τη βασάνιζαν όλη μέρα”. Το αποτέλεσμα συνήθως ήταν από όπου περνούσαν οι ταγματασφαλίτες, το ΕΑΜ να καταφέρνει να κερδίζει ακόμη περισσότερο κόσμο που μισούσε τους συνεργάτες των ναζί.

  Το φθινόπωρο του ’44, ο ΕΛΑΣ αναλαμβάνει πλέον να αφοπλίσει τους Ταγματασφαλίτες και να καθαρίσει τις περιοχές απο την τρομοκρατία τους. Τις περισσότερες φορές αυτό έγινε αναίμακτα. Κάποιες φορές, ο κόσμος αυθόρμητα ήταν που λιντσάρισε τους ταγματασφαλίτες, ακόμα και όταν το τοπικό ΕΑΜ-ΕΛΑΣ προσπαθούσε να κρατήσει τα προσχήματα. Αυτό έγινε στις κεντρικές πλατείες της Πύλου και της Καλαμάτας. Αλλού χρειάστηκε ο ΕΛΑΣ να τους συντρίψει στρατιωτικά: στον Πύργο, την Καλαμάτα, το Μελιγαλά, τον Αχλαδόκαμπο, τους Γαργαλιάνους και αλλού.

  Οι Ταγματασφαλίτες θα ήταν μια άθλια λεπτομέρεια της ιστορίας. Οι περισσότεροι, με το στίγμα του προδότη και του εγκληματία, θα αναγκάζονταν να κρυφτούν ή να αυτοκτονήσουν. Όμως, το νέο καθεστώς που στηνόταν στα τέλη του ’44, δεν είχε άλλο ντόπιο ένοπλο σώμα να στηριχτεί πάνω του. Η κυβέρνηση Παπανδρέου βάζει τουλάχιστον χίλιους ταγματασφαλίτες να πολεμήσουν ως συντεταγμένη μονάδα στη μάχη της Αθήνας το Δεκέμβρη του ’44. Ταγματασφαλίτες επανδρώνουν και τα καινούργια Τάγματα Εθνοφυλακής.
 
  Οι γερμανοτσολιάδες γίνανε σε μια νύχτα βρετανοτσολιάδες. Αρκετοί μπήκαν στο στράτευμα, στους Ευέλπιδες και έγιναν αξιωματικοί καριέρας. Ο υποδιοικητής των ταγματασφαλιτών της Χαλκίδας, Χρήστος Γερακίνης, έγινε υποδιοικητής της Σχολής Ευελπίδων λίγο μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας.

  Το κράτος τούς είχε ανάγκη και τους προστάτεψε, αθωώνοντάς τους στις δίκες των δωσιλόγων που ακολούθησαν. Γιατί, όπως δήλωνε ένας επώνυμος εθνικόφρονας, πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, υπερασπιζόμενος έναν ταγματασφαλίτη στο δικαστήριο: “Αν δεν ήταν αυτός κύριε πρόεδρε, ούτε εσείς θα ήσασταν στην έδρα που κατέχετε, ούτε εγώ μάρτυς”.
Οι ταγματασφαλίτες υπηρέτησαν τους ναζί ως γερμανοτσολιάδες και βοήθησαν στη διάσωση όλου του σάπιου παλιού καθεστώτος μετά την Απελευθέρωση. Είναι πρόκληση οι πολιτικοί τους απόγονοι να τολμάνε ακόμη και να εμφανίζονται δημοσίως, πόσο μάλλον να το παίζουν “αντιστασιακοί”.


* Πολλά από τα στοιχεία αυτού του κειμένου προέρχονται από το βιβλίο “Η αυτολογοκριμένη μνήμη. Τα τάγματα ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη” του Τάσου Κωστόπουλου, εκδ. Φιλίστωρ.


πηγή: syspeirosiaristeronmihanikon.blogspot.gr

2 Καλάθια Αλληλεγγύης από την Ετεροτοπία

   H Eτεροτοπία για δεύτερη συνεχόμενη μέρα συγκέντρωσε τρόφιμα για οικογένειες ανέργων και απόρων. Τα καλάθια αλληλεγγύης στήθηκαν σήμερα Παρασκευή 5-4 έξω από τα S/M Carrefour και Μασούτης στη γωνία Σβώλου και Ναυαρίνου.

   Τα 2 καλάθια γέμισαν σε λιγότερο από δύο ώρες με διάφορα τρόφιμα που προσέφεραν οι συμπολίτες μας. Τα τρόφιμα (από τη χθεσινή και τη σημερινή συγκέντρωση) θα διατεθούν τις επόμενες μέρες σε οικογένειες που τα έχουν ανάγκη.

   Η Ετεροτοπία το επόμενο διάστημα θα συνεχίσει ακόμη πιο ενεργά τις δράσεις αλληλεγγύης, για την ανακούφιση των άνεργων και άπορων συμπολιτών μας.

   ΔΕ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ...!

 

ΕΤΕΡΟΤΟΠΙΑ, Ίωνος Δραγούμη & Πτολεμαίων 42

τηλ. 2310 251033

eterotopiathes@yahoo.gr

facebook.com/eterotopiathess

Καλάθι Αλληλεγγύης από την ΕΤΕΡΟΤΟΠΙΑ

  Το καλάθι αλληλεγγύης της ΕΤΕΡΟΤΟΠΙΑΣ μαζεύει τρόφιμα για οικογένειες ανέργων και απόρων. Το καλάθι στήθηκε σήμερα στο S/M Mασούτης στην οδό Κρυστάλλη και γέμισε σε λιγότερο από μία ώρα.

   Αύριο στις 15.00 το καλάθι θα στηθεί στα S/M Carrefour και Μασούτης στη γωνία Ναυαρίνου και Σβώλου. Κάνε τα ψώνια σου, αγόρασε ένα πακέτο ζυμαρικά ή όσπρια επιπλέον, ένα κουτάκι γάλα εβαπορέ παραπάνω (και γενικά τρόφιμα μακράς διάρκειας) και άφησέ τα στο καλάθι αλληλεγγύης.

    Στεκόμαστε όρθιοι. Δεν αφήνουμε κανέναν μόνο του στην κρίση...!

ΕΤΕΡΟΤΟΠΙΑ, Ίωνος Δραγούμη & Πτολεμαίων 42

τηλ. 2310 251033

eterotopiathes@yahoo.gr

facebook.com/eterotopiathess

ΑΡ.ΕΝ.: Συμμετοχή-Αγώνας-Αλληλεγγύη-Ανατροπή

Ενάντια στον κόσμο που μας ετοιμάζουν

 

   Ζούμε στον έκτο χρόνο βαθιάς οικονομικής ύφεσης. Τα εισοδήματα των οικογενειών μας έχουν μειωθεί  50% κατά μέσο όρο. Η ανεργία πλησιάζει το 30% ενώ στους νέους ξεπερνά πλέον το  60%. Οι φόροι αυξάνονται. Φίλοι και γνωστοί μας ωθούνται στη μετανάστευση. Η δημόσια περιουσία απαξιώνεται και ξεπουλιέται.

  

 Μέσα σε έναν κόσμο ανεργίας, εκβιασμών και τρομοκρατίας προωθούν και τα οράματά τους για το νέο Πανεπιστήμιο. Ένα πανεπιστήμιο χωρίς καθηγητές, με μεγάλα τμήματα, χωρίς επαρκή βιβλία, με ακριβοπληρωμένα corpus. Χωρίς αξιοκρατία, με τις καθεστωτικές παρατάξεις (ΠΑΣΠ-ΔΑΠ) να καθορίζουν ποιοι θα περάσουν τα μαθήματα , θα προλάβουν να μπουν σε τμήματα με οροφές, θα «πετύχουν» να μπουν στα μεταπτυχιακά. Χωρίς αξιοπρέπεια, καθώς τα πτυχία συνεχώς υποβαθμίζονται. Χωρίς δικαιώματα αφού καθηγητές, συμβούλια Ιδρύματος και Υπουργείο- Κυβέρνηση καθορίζουν της ζωές μας χωρίς εμάς.

    

   Μέσα σ’ αυτή τη λαίλαπα, κάποιοι συνεχίζουν να κερδίζουν. Είναι αυτοί που κατάφεραν να ρίξουν μισθούς και δικαιώματα εργασίας, να φτωχοποιήσουν την κοινωνία και να αυξήσουν τα κέρδη τους. Είναι αυτοί που τώρα ετοιμάζονται να βάλουν χέρι στο Πανεπιστήμιο μας προχωρώντας  στη βήμα-βήμα ιδιωτικοποίησή του για να κάνουν την τριτοβάθμια εκπαίδευση προνόμιο για λίγους και εκλεκτούς.

 

Αυτόν τον κόσμο μας ετοιμάζουν.

Αυτόν τον κόσμο δε θα τον ανεχτούμε! 

 Συμμετοχή-Αγώνας-Αλληλεγγύη-Ανατροπή

  

Συμμετοχή: Ο νεοφιλελευθερισμός προωθεί τον ατομικό δρόμο για τις σπουδές, για τη σταδιοδρομία, για τη ζωή. Για εμάς συμμετοχή είναι θεμελιώδης έννοια. Συμμετέχουμε στις συνελεύσεις του συλλόγου μας, συζητάμε, αποφασίζουμε για τα ζητήματα που απασχολούν τις σπουδές μας. Παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας.

Αγώνας: Απέναντι στην καταπάτηση των δικαιωμάτων και στο τσάκισμα των ονείρων μας, η απάντηση πρέπει να είναι δυναμική. Αγωνιζόμαστε ενάντια στον εκφασισμό της κοινωνίας, στο ξεπούλημα της  χώρας, στην απαξίωση του δημόσιου πανεπιστημίου. Μοναδικός δρόμος αξιοπρέπειας είναι οι ανυποχώρητοι αγώνες  μέχρι τη νίκη

Αλληλεγγύη: Έχουμε υποχρέωση να κάνουμε πραγματικότητα το σύνθημα «κανένας μόνος του στην κρίση». Όπως εκφράσαμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα των εργολαβικών με έμπρακτη υποστήριξη, έτσι συνεχίζουμε να στεκόμαστε δίπλα σε όλα τα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας και πρώτα πρώτα στους συμφοιτητές μας.

 

Ανατροπή: Τρία χρόνια Mνημονίων είναι αρκετά. Τρία χρόνια με κυβερνήσεις υποτέλειας και ξεπουλήματος είναι αρκετά. Δεν αντέχουμε την υποτίμηση των ζωών μας. Τώρα είναι η ώρα της ανατροπής! Είναι η ώρα να πάρουμε το μέλλον στα χέρια μας!