Το νιώθω στο στήθος μου. Να εισχωρεί ύπουλα, αργά, βαθιά. Η αλήθεια είναι πως δε με εκπλήσσει και τόσο. Το περίμενα. Το είδα να έρχεται... Το είδα στις 5 Μάη του 2010, να βγαίνει μέσα από τη φλεγόμενη Marfin και να μπαίνει σε τηλεοπτικό παράθυρο. Αφού έκαψε και σκότωσε, κατηγόρησε τους "θύτες"... Το βλέπω 3 χρόνια τώρα, να βαραίνει τις μέρες μας. Να τις βαραίνει με τη λιτότητα, τις περικοπές, την καταστολή. Με τη φτώχεια και την απόγνωση στους δρόμους και τις γωνιές της πόλης. Με τη θλίψη στα μάτια των συνανθρώπων μας. Με το κενό μέλλον που περιμένει τη γενιά μας. Το βλέπω τον τελευταίο ενάμιση χρόνο ακόμα πιο καθαρά, να βρίζει και να απειλεί. Να αρνείται τους δημοκρατικούς θεσμούς. Να κυνηγά μετανάστες. Να αναλαμβάνει το ρόλο του κράτους, το οποίο σιωπεί. Να ονειρεύεται Χούντες μέσα στο Κοινοβούλιο. Τώρα όμως, που νιώθει να πιέζεται και να υποκύπτει υπό την πίεση της κοινωνίας, άρχισε πια να ξεσαλώνει επικίνδυνα. Άρχισε να χτυπά αγωνιστές, να προπηλακίζει δημάρχους (ακόμα και κοντινούς στην ιδεολογία του μίσους που εκπροσωπεί). Και χτες το βράδυ χτύπησε. Χτες το βράδυ μαχαίρωσε και σκότωσε... Το μαχαίρι χτύπησε 2 φορές τον Παύλο Φύσσα. Ήταν αρκετές για να τον σκοτώσει, στα 34 χρόνια του. Το μαχαίρι του παρακράτους χτήπησε στην καρδιά της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Το βάρος στο στήθος μας έγινε πια μαχαίρι στα χέρια τους.
Ο πρόεδρος της Επιτροπής Δικαιοσύνης της Βουλής Κ.Βιρβιδάκης (ΝΔ) ξεφτιλίζει όχι απλά τις δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά και την κοινή ανθρώπινη λογική. Με μόλις 3 βουλευτές παρόντες (και προφανώς χωρίς απαρτία) ο πρόεδρος εγκρίνει "κατά πλειοψηφία" τον Κώδικα Δικηγόρων. Από τους παρόντες βουλευτές μόνο η Ζωή Κωνσταντοπούλου (ΣΥΡΙΖΑ) διαμαρτύρεται κατά της γελοίας αυτής κατάστασης, όπου οι κ.κ. Βαρβιτσιώτης (ΝΔ) και Τζάκρη (ΠΑΣΟΚ) αδιαφορούν προκλητικά για την ψηφοφορία. Το βίντεο μιλά από μόνο του...
Στην παράδοση των δημοτικών πραγμάτων, στο τοπικό επίπεδο όπως είθισται
να λέμε, τα πρόσωπα και οι βιογραφίες έχουν τη σημασία τους. Διότι δεν
είναι όλες οι προσωπικότητες ιμάντες μεταβίβασης των πολιτικών δυνάμεων
που τις στηρίζουν. Οι ευαισθησίες, οι ατομικές ποιότητες, οι
διαχειριστικές ικανότητες μετρούν και κρίνονται. Όπως έχουν τη σημασία
τους και οι χαρακτήρες, η ηπιότητα και η προσήνεια του ενός, η τραχύτητα
και η ερεβώδης βλακεία του άλλου. Όλα αυτά που φυσικά τα γνωρίζουμε
βιωματικά, ζώντας σε συγκεκριμένους τόπους και ακούγοντας τις ιστορίες,
παλιές και πρόσφατες, των δημοτικών τους «αρχόντων».
Αλλά από αυτή την παραδοχή έως τις «σκέψεις» του Μαξίμου για
αποπολιτικοποίηση των δημοτικών εκλογών υπάρχει τεράστια απόσταση. Και
αυτό διότι η Αυτοδιοίκηση δεν είναι μια στεγανή σφαίρα όπου
διαγωνίζονται οι καλοί με τους κακούς κι οι άξιοι με τους ανάξιους. Στην
Αυτοδιοίκηση αντανακλώνται, υποχρεωτικά, και τα μείζονα διλήμματα
προσανατολισμού που απασχολούν τη χώρα. Και ιδιαίτερα σήμερα, στο
καθεστώς της λιτότητας και των παραλυτικών απορρυθμίσεων. Το πώς
αντιλαμβάνεται κανείς τα έργα ανάπτυξης στην περιοχή του, τα κοινωνικά
προβλήματα, τις περιβαλλοντικές προτεραιότητες, την κοινωνική
αλληλεγγύη, τις πρόνοιες για τον πολιτισμό, όλα αυτά είναι εξόχως
πολιτικά μελήματα. Και στα πολιτικά μελήματα δεν απαντά κανείς
πριμοδοτώντας την αποπολιτικοποίηση των επιλογών του πολίτη. Σε ζητήματα
άσκησης κοινωνικής εξουσίας δεν απαντά επίσης ούτε με συμπαθείς
κουβέντες περί συμπαθών ανθρώπων ούτε με θεωρίες περί αχρωμάτιστων και
φιλικών προς όλους μάνατζερ.
Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση φοβάται την αποδοκιμασία των συνδυασμών
που θα έχουν το χρίσμα των δυο εταίρων. Προτιμά να προετοιμάσει μια θολή
και μπερδεμένη εικόνα από το να βρεθεί με αποτελέσματα που «θα μιλούν
από μόνα τους». Θα ήθελε, ει δυνατόν, να χρεωθούν τις αποτυχίες κάποια
πρόσωπα και όχι το οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο, το οποίο έχει
διαμορφωθεί αυτά τα χρόνια. Και βέβαια, θα επιδιώξει να ρίξει τις
ευθύνες για το όποιο αρνητικό αποτέλεσμα στην αντιδημοφιλία του ενός ή
στη «λαϊκιστική οργή» που εκμεταλλεύτηκε ο άλλος. Όλα αυτά που τα έχουμε
γνωρίσει στο παρελθόν θα μας επισκέπτονται και τους επόμενους μήνες.
Και ιδίως κάθε φορά που η κυβέρνηση θα εισπράττει κάποια ήττα.
Αλλά πολλές φορές συμβαίνει το αντίθετο: τα ίδια τα θολά νερά και οι
ιδιοτελείς εκλογικές τεχνικές να θωπεύουν τις πιο ανερμάτιστες εκδοχές
λαϊκής απόρριψης. Και τούτο συμβαίνει όταν ακριβώς νομιμοποιηθεί η
διάχυτη εντύπωση ότι οι εκλογές της Αυτοδιοίκησης συνιστούν απλώς και
μόνον μια πασαρέλα ανταγωνισμού ανάμεσα σε φωτεινές ή σκοτεινές, σοβαρές
ή γραφικές προσωπικότητες. Η νομιμοποίηση της «χαλαρότητας της ψήφου»
ελκύει τα άγρια θηρία του ακροδεξιού εξτρεμισμού με τις ιαχές του
«ξεβρομίσματος» όσο και τα άλλα οικεία μας θηρία της αποχής, της
λοιδορίας και του ισοπεδωτικού αρνητισμού.
Εδώ και μήνες πιστεύω ότι βρισκόμαστε σε ένα κατώφλι. Σε μια στιγμή
όπου δεν αρκούν η απόρριψη και η αποδοκιμασία, αλλά και όπου κανείς δεν
έχει το δικαίωμα να υποτιμά το βάθος και τις συνέπειες της κρίσης.
Βρισκόμαστε, κατά κάποιον τρόπο, σε εκείνη τη συγκυρία όπου είτε θα
υπάρξει μια νέα επινόηση της δημοκρατίας μας είτε θα διογκωθούν ακόμα
περισσότερο τα φαινόμενα ηθικής και κοινωνικής αποδιοργάνωσης.
Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο έχει αξία και ο τρόπος με τον οποίο και η
Αριστερά πολιτικοποιεί τα υπαρκτά διλήμματα και τις αντίστοιχες
επιλογές. Αν θα έχει στο κέντρο της τη μηχανική των σωρευμένων
απορρίψεων που μπορούν ωστόσο να στραφούν στις πιο απίθανες
κατευθύνσεις. Ή αν, αντίθετα, η «στιγμή της σύγκρουσης» θα επενδυθεί με
μια εναλλακτική ορθολογικότητα, με μια διαφορετική άρθρωση του δημόσιου
συμφέροντος, σε συνθήκες μείωσης των διαθέσιμων πόρων, αλλά και των
αποθεμάτων εμπιστοσύνης στους δημόσιους θεσμούς.
Το βέβαιο είναι ότι στους επόμενους μήνες θα κριθεί και αυτή η έκβαση που παραμένει πάντοτε αβέβαιη.
Γράμμα της ΟΛΜΕ προς τους μαθητές και τις μαθήτριες της χώρας
Αγαπητή μας μαθήτρια, αγαπητέ μας μαθητή Έχει περάσει πια αρκετός καιρός από τότε που αυτές οι μέρες του
Σεπτέμβρη ήταν για όλους μας μια γλυκιά επιστροφή στο σχολείο, με τις
ανταλλαγές των καλοκαιρινών εμπειριών, με το σχεδιασμό και τις αποφάσεις
για την καινούργια σχολική χρονιά, με την ανανέωση της υπόσχεσης πως θα
κάνουμε ό,τι μπορούμε, για να ζήσουμε όμορφα.
Έχει περάσει πια αρκετός καιρός, από τότε που οι κυβερνήσεις των
μνημονίων και όσοι τις υπηρετούν, αποφάσισαν να διαλύσουν το Δημόσιο
Σχολείο, να το μετατρέψουν σε μια άχρωμη και σκληρή επιχείρηση, που θα
χωράει μόνο τα παιδιά των λίγων. Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι
πρόκειται για κάτι φυσικό και λογικό. Περιμένουν από μας να
«συνηθίσουμε» την καταστροφή. Όμως κι οι δυο μας ξέρουμε, ότι αυτό είναι
δύσκολο να συμβεί. Γιατί δεν μπορούμε να ζήσουμε έτσι. Αλλά και γιατί
σημαίνει ότι πρέπει να παραιτηθούμε- κι εμείς κι εσύ- από το να είμαστε
άνθρωποι. Από έναν καλύτερο κόσμο. Από τη δύναμη της νεανικής σου ορμής
και δημιουργικότητας ,από την έντονη επιθυμία ν΄ αλλάζεις τα πράγματα
γύρω σου κόντρα στις συνήθειες και τον εφησυχασμό των μεγάλων.
Μετά από τούτο τον Σεπτέμβρη λοιπόν τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Εμείς,
οι καθηγητές και οι καθηγήτριές σου, αποφασίσαμε να ξεσηκωθούμε σε έναν
απεργιακό αγώνα για την υπεράσπιση του Δημόσιου Σχολείου, της ζωής της
δικιάς μας και της δικιάς σου. Απέναντί μας έχουμε τα στελέχη των
υπουργείων, τους καλοπληρωμένους μάνατζερ, τα δελτία ειδήσεων, που δεν
έχουν σταματήσει να επαναλαμβάνουν ότι είναι ο δικός μας ο αγώνας που θα
βλάψει το Σχολείο και όχι η δική τους βάρβαρη πολιτική. Αυτοί οι
άνθρωποι, ζώντας χρόνια τώρα στα σαλόνια της εξουσίας, δεν είναι σε θέση
να καταλάβουν τις ανάγκες σου, τις αγωνίες σου, τα όνειρά σου. Αυτοί οι
άνθρωποι του συστήματος ξέρουν μόνο να κάνουν λογιστικούς λογαριασμούς,
και σ’ αυτούς τους λογαριασμούς βρήκαν ότι το Δημόσιο Σχολείο
περισσεύει.
Μέσα στο καλοκαίρι, συνέχισαν το καταστροφικό έργο της
συγχώνευσης/κατάργησης σχολείων.
Έκλεισαν αιφνιδιαστικά και μέσα σε μια
νύχτα σχολεία και κατήργησαν ειδικότητες της τεχνικής εκπαίδευσης
σπρώχνοντάς σε στις «αγκαλιές» των ιδιωτικών σχολαρχών. Την ίδια στιγμή,
η κυβέρνηση προσπαθεί να ολοκληρώσει τη μετατροπή του σχολείου σε ένα
εξεταστικό κάτεργο, ένα προπονητικό κέντρο εξετάσεων, μιας και αντί να
επεξεργαστεί ένα πρόγραμμα που θα στοχεύει στην ουσιαστική και
πολύπλευρη γνώση και θα μειώνει την αφόρητη πίεση που ζεις, δημιουργεί
έναν απάνθρωπο μηχανισμό κοσκινίσματος ανθρώπων που βασίζεται στις
συνεχείς εξετάσεις από το Γυμνάσιο μέχρι και την τελευταία μέρα σου στο
Λύκειο. Θέλουν να τσακίσουν τη Νιότη σου, να συνηθίσεις τον έλεγχο, ώστε
αύριο να είσαι ένας υπάκουος υπάλληλος. θέλουν να σε διώξουν απ’ το
Σχολείο, ώστε να γίνεις ένας «φθηνός» ανειδίκευτος εργαζόμενος, αν βρεις
δουλειά. Σχεδιάζουν μια σχολική ζωή άχαρη και δυσάρεστη, με πιο πολλά
παιδιά στα τμήματα και τα εργαστήρια, με λιγότερους καθηγητές να τρέχουν
πελαγωμένοι –σε πολλά σχολεία ο καθένας- για να ανταπεξέλθουν. Με την
ίδια περιφρόνηση για καθετί ζωντανό και όμορφο, οι ίδιοι στεγνοί
άνθρωποι μας επιβάλλουν να «αξιολογηθούμε», να μετατρέψουμε δηλαδή ό,τι
αγαπάμε περισσότερο –τις σπουδές μας και την καλλιέργειά μας, τα
προγράμματα και τις εργασίες που κάνουμε μαζί με σένα, όλες αυτές τις
ώρες των εκδρομών, των θεατρικών, της συζήτησης, της πρόβας και της
συναυλίας- σε «χαρτιά» που θα γεμίσουν το φάκελό μας, μήπως και
γλιτώσουμε για λίγο την απόλυση. Μαζί μ’ αυτό έχτισαν έναν ασφυκτικό
πειθαρχικό κώδικα που μας θέλει άβουλα ανθρωπάκια που θα σου «κάνουν το
μάθημα» και δεν θα νοιάζονται για τίποτε παραπέρα.
Ξεκινάμε αυτή τη χρονιά λιγότεροι: με κλεισμένα σχολεία στην τεχνική
και τη γενική εκπαίδευση, με πάνω από δέκα χιλιάδες συναδέλφους μας που
τους έκοψαν το δρόμο για το σχολείο. Είναι μια κατάσταση που τη
γνωρίζεις από πρώτο χέρι: Γιατί είναι και οι δικοί σου γονείς που
υφίστανται την ίδια βίαιη επίθεση με τις περικοπές των μισθών, τις
απολύσεις , τα λουκέτα των καταστημάτων και το απελπιστικό τέρας της
ανεργίας. Γιατί είσαι κι εσύ που σε βλέπουμε κάθε μέρα να μετράς λιγοστά
ψιλά μπροστά στο κυλικείο, να δηλητηριάζεις την επιτυχία σου στις
Πανελλαδικές με το άγχος του αν θα τα βγάλεις πέρα οικονομικά, να μας
ρωτάς αν έχει πια νόημα να σπουδάσεις αυτό που θέλησες ή αν υπάρχει
κάποια άλλη σχολή που να σε οδηγεί σε «πιο σίγουρο μισθό» μήπως και
ξεφύγεις απ’ τη μιζέρια. Γιατί είναι και τ’ αδέρφια και οι φίλοι σου, οι
χθεσινοί μας μαθητές δηλαδή, που μας λένε ότι πια δεν αντέχουν εδώ και
κυνηγούν την τύχη τους στο εξωτερικό, στο δρόμο της μετανάστευσης, που
τον είχαν πάρει κάποτε οι παππούδες τους κι ελπίζαμε πως δεν θα τον
ξαναζήσουμε αναγκαστικά.
Είναι κοινά τα προβλήματά μας. Όχι μόνο για μας και για σένα που ζούμε,
δημιουργούμε, αγωνιούμε και ονειρευόμαστε στον ίδιο χώρο αλλά για
ολόκληρη την κοινωνία. Μια κοινωνία που δεν έχει την πολυτέλεια να
παρακολουθεί μουδιασμένη το ένα χτύπημα να ακολουθεί το άλλο. Γι’ αυτό
εμείς, οι καθηγητές και οι καθηγήτριές σου, αποφασίσαμε να ξεσηκωθούμε
σ’ αυτόν τον αποφασιστικό αγώνα, που θα σπάσει τη σαπίλα του «δε γίνεται
τίποτα». Σ’ αυτόν τον αγώνα θέλουμε δίπλα μας όλους τους εργαζόμενους.
Θέλουμε τους γονείς σου, μα χρειαζόμαστε κι εσένα. Όχι για να αναλάβεις
τα καθήκοντά που είναι δικά μας. Το κόστος του αγώνα θα το σηκώσουμε
εμείς στο ακέραιο, παρά τις βρωμιές που ύπουλα διαδίδονται από κάποια
ΜΜΕ. Σε θέλουμε δίπλα μας γιατί, όπως και μέσα στην τάξη, είναι η δικιά
σου συμμετοχή που δίνει νόημα στον αγώνα μας. Μόνο μαζί μπορούμε να
σπάσουμε την κυριαρχία της μοιρολατρίας και της μιζέριας, μόνο μαζί
μπορούμε να σταθούμε όρθιοι και να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε απλώς
«άλλο ένα τούβλο στον τοίχο» τους, άλλο ένα γρανάζι στη μηχανή τους.
Μετά από τούτο τον Σεπτέμβρη λοιπόν τίποτε δεν θα είναι πια το ίδιο.
Αυτή τη μάχη ή θα την κερδίσουν οι πολιτικές της Τρόικα και της
κυβέρνησης που την υπηρετεί και θα επιβάλλουν την ερήμωση και τη
δυστυχία ή θα την κερδίσουμε εμείς, ανοίγοντας το δρόμο για το σχολείο
του μέλλοντος, για μια δημιουργική και ελεύθερη ζωή για όλους. Εμείς,
οι καθηγητές και οι καθηγήτριές σου, σου ζητάμε να σταθείς στο πλάι μας,
να προσθέσεις την αποφασιστικότητά σου στη δική μας και να γίνεις μέρος
του τεράστιου λαϊκού ποταμιού που θα γεμίσει τους δρόμους της χώρας και
θα νικήσει!
Κάθε
10 μέτρα 2-2, 3-3 αστυνομικοί και τροχαίοι. Κάθε 2 λεπτά να περνούν
μηχανές της ΔΙΑΣ και να στραβοκοιτάνε τους περαστικούς. Οι κλούβες
πηγαινοέρχονται. Οι γερανοί μαζεύουν τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Και το
ελικόπτερο της ΕΛ.ΑΣ. να κόβει βόλτες πάνω απ' τα κεφάλια μας.
Καλωσήρθατε στην 78η ΔΕΘ: εδώ όλα παίζουν...
σχόλιο του φίλου Θάνου Γιαννούδη από το facebook:Εθεάθησαν
προχθές άντρες ντυμένοι Ρόμποκοπ κοντά στην πλατεία Ελευθερίας.
Κάθονταν ανάμεσα σε δύο μπαράκια και πιο πολύ θαρρώ πως ενδιαφέρονταν
για την εντύπωση που θα κάνουν στα κορίτσια. Μάλιστα, πρέπει να είχαν
χορηγό γνωστή μάρκα παγωτού, καθώς πάνω στις στολές τους έγραφαν
''ΔΕΛΤΑ''.
Το σενάριο κυκλοφορεί ευρέως, το διακίνησε εσχάτως και ο κ. Ψυχάρης από
το «Βήμα της Κυριακής»: Η καταπληκτική μας κυβέρνηση σκέφτεται λέει να
στήσει τον Μάιο του 2014 τριπλές κάλπες, και Ευρωεκλογές και
Αυτοδιοικητικές και Εθνικές, ώστε ο αγανακτισμένος πολίτης να βγάλει το
άχτι του στις δύο πρώτες και στην τρίτη την καλύτερη να ξαναψηφίσει
αυτούς που μας κυβερνούν, προκειμένου να ξανασωθεί η χώρα. Θα ψηφίζει
δηλαδή ο δεξιός ψηφοφόρος τον Κασιδιάρη για τον δήμο και έναν του
Καμένου για την Ευρωβουλή, στην Β΄ της Αθήνας όμως θα ψηφίζει Κυριάκο
δαγκωτό. Στην κυριολεξία δαγκωτό. Ο αριστερός ψηφοφόρος αντιστοίχως, θα
ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ για τον δήμο, ΚΚΕ για την ευρωβουλή και στην Β' Αθήνα θα
το ρίχνει με καμάρι στην ΔΗΜ.ΑΡ., μη σου πω ότι θα το ρίχνει στο ΠΑΣΟΚ,
για να την έχει απολύτως σίγουρη την συγκυβέρνηση. Πρόκειται για σχέδιο ιδιοφυές, το οποίο αποκαλύπτει βαθύτατη γνώση της
ανθρώπινης ψυχής, τύφλα να ‘χουνε ο Φρόιντ και ο Γιούνγκ, ομού μετά του
Άντλερ. Άκου τι σκέφτονται για σένα, αγαπητέ ψηφοφόρε, είτε είσαι δεξιός
είτε αριστερός είτε κεντρώος: Έχεις χάσει τη δουλειά σου, σου έχουνε
κόψει το μισθό, τη σύνταξη, τα επιδόματα, σου έχουνε ρίξει κατακέφαλα
εφτά φόρους και δώδεκα χαράτσια, δεν έχεις φάρμακα, δεν έχεις
νοσοκομεία, δεν έχεις ασφάλιση, βλέπεις να παιδιά σου να φεύγουν στο
εξωτερικό, βλέπεις τους κυβερνήτες σου να έχουν γίνει υποτακτικοί της
Μέρκελ, τους ακούς να κηρύσσουν τον πόλεμο στην Συρία, πιο πρόθυμοι και
από τους προθυμότερους, τους μουντζώνεις, τους βρίζεις, τους καταριέσαι,
τους φαντάζεσαι να εγκαταλείπουν τη χώρα με ελικόπτερα, νταλίκες και
υποβρύχια. Όταν όμως φτάσει η ευλογημένη ώρα των τριπλών εκλογών, τότε αγαπητέ μου
ψηφοφόρε θα συμβεί το θαύμα των θαυμάτων. Θα μπεις στο εκλογικό κέντρο
πωρωμένος και αποφασισμένος να τους @#%#@ τους #%$@@, θα πας πρώτα στην
κάλπη των Ευρωεκλογών, θα τους μαυρίσεις, θα βγεις με ένα μεγάλο
χαμόγελο, θα πας στην κάλπη των Αυτοδιοικητικών, θα τους ξαναμαυρίσεις,
θα βγεις με ένα τεράστιο χαμόγελο και μετά θα τρέξεις προς την κάλπη των
Εθνικών, για να τους ξαποστείλεις οριστικά στο σκοτάδι. Ένθα ουκ έστι
πόνος, ουκ έστι στεναγμός. Μόλις όμως μπεις στο παραβάν, μόλις αντικρίσεις κατάματα το ξύλινο
κουτί, θα νοιώσεις ξαφνικά κάτι να αλλάζει μέσα σου. Θα νοιώσεις να σε
πλημμυρίζουν κύματα αγάπης και καλοσύνης, θα αισθανθείς τον Βενιζέλο να
πετάει από πάνω σου σαν φλαμίνγκο και τον Σαμαρά να κολυμπάει από κάτω
σου σαν κύκνος. Ένα δάκρυ ευγνωμοσύνης θα κυλήσει στο ρυτιδιασμένο
μάγουλό σου, θα πάρεις το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ, θα το βάλεις
στο φάκελο και θα το αφήσεις απαλά- απαλά στη σχισμή, σίγουρος ότι έχεις
βαδίσει υπερηφάνως προς τα πεπρωμένα της φυλής. Εκτός κι αν βάλεις στο φάκελο τα ψηφοδέλτια και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ,
επειδή δεν μπορείς να αποφασίσεις ποιος από τους δύο είναι καλύτερος.
Η αλλαγή στον χαρακτήρα του λυκείου, τόσο στο γενικό λύκειο και την
επαγγελματική εκπαίδευση όσο και στο σύστημα πρόσβασης στα ανώτατα
ιδρύματα, δεν γίνεται προκειμένου να εκσυγχρονιστεί το όλο σύστημα, όπως
ισχυρίζεται το υπουργείο Παιδείας. Άλλωστε, θα πρέπει να γίνει
κατανοητό πως οι αλλαγές αυτές δεν υπαγορεύτηκαν όλες από το Μνημόνιο,
ούτε και είναι σύμπτωμα και αποτέλεσμα της κρίσης των τελευταίων ετών.
Είχαν αρχίσει να δρομολογούνται πριν από την έλευση της κρίσης και σε
μεγάλο βαθμό ήταν αποτέλεσμα παρεμβάσεων διεθνών οργανισμών.1 Έχει μεγάλη σημασία να αντιληφθούμε ότι οι αλλαγές που επιφέρει το
νομοσχέδιο για το νέο λύκειο συνιστούν ξεκάθαρη ιδεολογική και πολιτική
επιλογή. Είναι μια αντιδραστική αναδιάρθρωση και αναπροσαρμογή του
εκπαιδευτικού συστήματος στις σύγχρονες απαιτήσεις του
νεοφιλελευθερισμού σε όλους τους κλάδους της ελληνικής οικονομίας και
παραγωγής, εναρμονισμένη με τις κατευθύνσεις των κυρίαρχων κύκλων της
Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αντιδραστική αναδιάρθρωση
Παρ' όλο που και τα προηγούμενα συστήματα δεν χαρακτηρίζονταν από την
εξασφάλιση ίσων όρων και προϋποθέσεων για την παροχή της γενικής
παιδείας σε όλους τους μαθητές, η δομή του νέου λυκείου συνιστά κυνική
ομολογία πως δεν χρειάζεται η γενική μόρφωση για όλους τους μαθητές, με
αποτέλεσμα η «γενική μόρφωση» να είναι τώρα εξαιρετικά περιορισμένη,
τόσο ως προς το ίδιο το περιεχόμενό της όσο και ως προς την κοινωνική
της απεύθυνση. Αυτός ο ισχυρισμός τεκμηριώνεται με συγκεκριμένες επιλογές από την
πλευρά του υπουργείου. Κατ' αρχήν, παρατηρούμε τη συρρίκνωση του εύρους
των προσφερόμενων γνώσεων. «Κόβονται» ή μειώνονται οι ώρες διδασκαλίας
μαθημάτων, όπως εκείνα της αισθητικής αγωγής και της καλλιτεχνικής
παιδείας, της δεύτερης ξένης γλώσσας, της φυσικής αγωγής, της
πληροφορικής κ.ά. Ταυτόχρονα, καθιερώνονται δομές κατάρτισης, και όχι
πλέον εκπαίδευσης, στις μεταγυμνασιακές σπουδές. Πρόκειται μάλιστα για
δομές που βρίσκονται έξω από την τυπική εκπαίδευση (ΣΕΚ, ΙΕΚ) και για
τις οποίες η πολιτεία δεν υποχρεώνεται από το Σύνταγμα να τις παρέχει
δωρεάν. Και τέλος, καθιερώνεται ένα πολλαπλό εξεταστικό σύστημα, που
ευνοεί την πρώιμη εγκατάλειψη του γενικού λυκείου και τη μεταπήδηση στην
τεχνική εκπαίδευση. Στην πράξη θα δούμε να αυξάνεται η εγκατάλειψη του
λυκείου και να εντείνεται η σχολική διαρροή.
Οι ανομολόγητοι στόχοι
Πρώτα από όλα, να εξυπηρετηθούν οι μνημονιακοί στόχοι για μαζικές
απολύσεις στο Δημόσιο, με την "κατασκευή" υπεράριθμων εκπαιδευτικών μέσω
καταργήσεων αντικειμένων, συγχωνεύσεων σχολείων, την αύξηση του ωραρίου
των εκπαιδευτικών κ.ά. Δεύτερον, βλέπουμε ξεκάθαρα την πολιτική βούληση
να ενισχυθεί η ιδιωτική παραπαιδεία και η σύνδεση της εκπαίδευσης με
την αγορά. Δίνεται η δυνατότητα σε ιδιώτες να ιδρύουν ΣΕΚ, ενώ τα
φροντιστήρια θα γνωρίσουν μία νέα «άνθηση» μέσω των διαρκών εξετάσεων
που προβλέπονται στο λύκειο. Και βέβαια, με τον θεσμό της μαθητείας
μεθοδεύεται η δημιουργία και η προσφορά δωρεάν εργατικού δυναμικού σε
επιχειρήσεις της Ελλάδας και κυρίως της Γερμανίας.
Η ταξικότητα των αλλαγών
Με τις πολλαπλές προαγωγικές εξετάσεις, με την πρώιμη (μεταγυμνασιακή)
στροφή στην κατάρτιση και τις αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών. Εδώ στόχος
είναι ο διαχωρισμός των μαθητών σε δύο διακριτές κατηγορίες. Σε μια
μικρή ομάδα (π.χ. 20-30%), που από νωρίς θα φιλτράρεται και θα συνεχίζει
έως την αποφοίτηση από το λύκειο και στη συνέχεια θα εισάγεται στην
τριτοβάθμια εκπαίδευση, και μία μεγαλύτερη (π.χ. 70-80%), που θα της
παρέχονται ελάχιστα στοιχεία γενικής παιδείας και που θα προορίζεται για
την κατάρτιση και τη μαθητεία στις επιχειρήσεις. Δημιουργούνται δηλαδή
οι προϋποθέσεις για ένα μαζικής κλίμακας ευέλικτο εργατικό δυναμικό,
χωρίς γνωστικά εφόδια, πνευματικά ακαλλιέργητο και με ανύπαρκτα
εργασιακά δικαιώματα. Ας μην ξεχνάμε βέβαια πως το μοντέλο αυτό, δηλαδή
του πρώιμου διαχωρισμού, ισχύει εδώ και δεκαετίες στη Βρετανία και τη
Γερμανία.
Οι εξετάσεις στο λύκειο
Η διαφορά βρίσκεται σε δύο σημεία εξαιρετικής σημασίας. Α) μισά από τα
θέματα που θα εξετάζονται οι μαθητές σε όλα τα σχολεία της χώρας θα
είναι κοινά, καθώς θα προέρχονται από μια απρόσωπη Κεντρική Τράπεζα
Ερωτήσεων και Β) ότι η βαθμολογία και των τριών τάξεων του λυκείου θα
συνυπολογίζεται στις πανελλαδικές για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια και
ΤΕΙ. Η πρώτη αλλαγή, ενώ προβάλλεται από το υπουργείο ως ένας αξιοκρατικός
και αντικειμενικός τόπος αξιολόγησης όλων των μαθητών ανά την Έλλάδα,
στην πραγματικότητα "αγνοεί" τις τεράστιες εκπαιδευτικές ανισότητες, τις
χαώδεις διαφορές κοινωνικού και οικονομικού επιπέδου των οικογενειών
των μαθητών (άρα και τις διαφορές στις προσφερόμενες ευκαιρίες). Έτσι
απλά έρχεται να «θεσμοθετήσει» αυτές τις διαφορές και να τις εντείνει,
βάζοντας τους "καλούς" με τους «καλούς» και τους "κακούς" με τους
«κακούς». Με το σύστημα αυτό έχουμε επιλογή, δηλαδή απόρριψη του μαθητικού
πληθυσμού, ωθώντας τον είτε στην έξοδο από το λύκειο, είτε στρέφοντάς
τον στην κατάρτιση και μαθητεία για τις ανάγκες της καπιταλιστικής
αναδιάρθρωσης (βλ. ένταση της κερδοφορίας του κεφαλαίου). Εδώ να θυμίσουμε ότι στη χώρα μας, όταν το 1999-2000 εφαρμόστηκε η
λεγόμενη "μεταρρύθμιση Αρσένη" με τις πανελλαδικές εξετάσεις στη Β΄ και
Γ΄ λυκείου, είχαμε έως και επταπλασιασμό των απορριπτόμενων μαθητών σε
σχέση με όλη την προηγούμενη περίοδο. Το παρόν νομοσχέδιο, με τις
εξετάσεις και στις τρεις τάξεις του λυκείου και με θέματα πολύ
μεγαλύτερης δυσκολίας, θα οδηγήσει στον εξοστρακισμό τουλάχιστον του 25%
του μαθητικού πληθυσμού. Και υπολογίζεται το 2018 να έχουμε 50.000
λιγότερους μαθητές στο γενικό λύκειο από τους 200.000 που φοιτούν
σήμερα. Η δεύτερη αλλαγή, δηλαδή ο συνυπολογισμός της βαθμολογίας για τα ΑΕΙ,
απευθύνεται σε όσους μαθητές "επιζήσουν" από τις εξετάσεις, ασφαλώς με
την απαραίτητη συνδρομή των φροντιστηρίων, στοχεύοντας να συρρικνώσει
τον αριθμό των μαθητών που θα επιχειρήσουν να καταλάβουν μια θέση
εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση
Η συρρίκνωση της πρόσβασης στην τριτοβάθμια εξυφαίνεται εδώ και καιρό
με τρεις κυρίως τρόπους: Α) με τη συρρίκνωση και κατάργηση των δομών των
πανεπιστημίων και ΤΕΙ με το σχέδιο "Αθηνά" που προηγήθηκε. Β) Με τη
μείωση του μαθητικού πληθυσμού που θα διεκδικεί την εισαγωγή στα ΑΕΙ,
όπως ήδη αναφέρθηκε. Γ) Με την αναμενόμενη και εξαγγελθείσα επαναφορά
της βάσης του 10 ή με την αύξηση της δυσκολίας των θεμάτων, ως το τελικό
φίλτρο για να αποτραπεί η μαζική συμμετοχή στις εξετάσεις για την
ανώτατη εκπαίδευση.
Θίγει τους φτωχούς μαθητές
Δυστυχώς, η συντηρητική αναδιάρθρωση δεν αφορά μόνο τους μαθητές της
παραδοσιακής λαϊκής οικογένειας. Η μακροχρόνια κρίση της κοινωνίας,
φτωχοποιώντας διαρκώς τα μεσαία στρώματα και συρρικνώνοντας το
οικογενειακό τους εισόδημα, πολλαπλασιάζει τον αριθμό των οικογενειών
που πλήττονται από το νέο σύστημα, αναγκάζοντας σχεδόν όλους τους
μαθητές να αντλήσουν τη μόρφωσή τους μέσα στο φτωχό και μίζερο δημόσιο
σχολείο. Με άλλα λόγια, οι αδικίες στα παιδιά που γεννιούνται με τη σφραγίδα της
ανισότητας του τόπου κατοικίας και του χαμηλού μορφωτικού και
οικονομικού επιπέδου της οικογένειας όχι μόνον δεν αμβλύνονται, αλλά
οξύνονται από αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα. Στη θέση του έπρεπε να
υπάρχει ένα δημόσιο δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο με θετικές
διακρίσεις (ενισχυτική διδασκαλία για τους μαθητές με μαθησιακές
δυσκολίες, πλήρη διδασκαλία ξένων γλωσσών, τεχνών και δεξιοτήτων) να
αντισταθμίζει αυτές τις διαφορές και να παρέχει ίσες δυνατότητες και
ευκαιρίες σε όλα τα παιδιά. Αυτός είναι εν τέλει ο λόγος που η συνολική ανατροπή αυτής της
κατάστασης και αυτής της πολιτικής αφορά τη συντριπτική πλειονότητα της
κοινωνίας. * Ο Τάσος Κουράκης είναι βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης, Συντονιστής
Παιδείας & Θρησκευμάτων-Πολιτισμού & Αθλητισμού της Κ.Ο. του
ΣΥΡΙΖΑ, Αναπλ. Καθηγητής Ιατρικής Σχολής ΑΠΘ. 1 Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία
και Ανάπτυξη OΟΣA (OECD) στις τελευταίες του εκθέσεις -στο 4ο κεφάλαιο
για την παιδεία στην Ελλάδα- εισηγείται ανάμεσα στα άλλα τη λειτουργία
ιδιωτικών πανεπιστημίων και την επιβολή διδάκτρων για τη φοίτηση στις
προπτυχιακές σπουδές των κρατικών πανεπιστημίων (στις μεταπτυχιακές το
θεωρεί αυτονόητο), την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και των σχολείων με
βάση τις επιδόσεις των μαθητών κ.ά. Ακόμη, στην ετήσια έκδοση
«Αριθμοί-κλειδιά της εκπαίδευσης στην Ευρώπη» που εξέδωσε το δίκτυο
Eurydice, προτείνει αυστηρότερες διαδικασίες επιλογής για την εισαγωγή
στα πανεπιστήμια και περιορισμό του αριθμού των εισακτέων.
Τα τελευταία στοιχεία που καταγράφουν
αύξηση του χρέους, επιβεβαιώνουν την
πλήρη αποτυχία των προγραμμάτων
εξυγίανσης όπως επίσης αποκαλύπτουν
και τον πραγματικό στόχο των μνημονιακών
πολιτικών που ασκούνται τα τελευταία
χρόνια. Λεηλασία του δημόσιου πλούτου,
επιστροφή σε εργασιακές συνθήκες
μεσαίωνα, μαζική φτωχοποίηση της
ελληνικής κοινωνίας, συρρίκνωση του
κράτους πρόνοιας είναι οι επιδιώξεις
εγχώριων και υπερεθνικών κέντρων
κερδοσκοπίας. Η συγκυβέρνηση Σαμαρά –
Βενιζέλου με μόνο πρόγραμμα τις υποδείξεις
της Τρόϊκα πρωταγωνιστούν στην κατεδάφιση
της χώρας.
Το
επόμενο διάστημα είναι ιδιαίτερα κρίσιμο
για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος έχει να
κάνει με το νέο τσουνάμι μέτρων, μέτρα
συνεπακόλουθα με το νέο μνημόνιο που
έχει ήδη προαναγγελθεί από τους δανειστές.
Ήδη απολύσεις σε παιδεία, υγεία και
τοπική αυτοδιοίκηση είναι σε εξέλιξη
ενώ κανείς δεν μπορεί πλεον να εγγυηθεί
την στοιχειώδη υποχρέωση του κράτους
να προστατεύσει την πρώτη κατοικία. Ο
δεύτερος λόγος είναι οι πρωτοβουλίες
και οι αντιστάσεις που θα αναπτύξουν
το μαζικό κίνημα, οι εργαζόμενοι και
μία δυναμική ανατροπής που μπορεί και
πρέπει να προκύψει. Το κλείσιμο της ΕΡΤ
και οι ταυτόχρονες κινητοποίησεις απ'
άκρο σε άκρο της χώρας έδειξαν ότι οι
κυβερνητικές πρωτοβουλίες έχουν απέναντι
ένα κίνημα που δεν υποχωρεί, αλλά
αντιστέκεται και αργά ή γρήγορα θα λάβει
χαρακτηριστικά κινήματος ανατροπής
για μία συνολική πολιτική λύση έξω από
τα μνημόνια και το νεοφιλελευθερισμό.
Success
story για
τον ελληνικό λαό, για τους εργαζόμενους
και τους ανέργους, για την νεολαία της
χώρας που ετοιμάζεται να μεταναστεύσει,
δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο για τους
εφοπλιστές, τους τραπεζίτες και τη νέα
διαπλοκή που στήνεται γύρω από την
μνημονιακή συγκυβέρνηση Σαμαρά –
Βενιζέλου. Το σύνθετο ευρωπαϊκό περιβάλλον
που διαμορφώνεται κάτω από τις επιδιώξεις
του γερμανικού κεφαλαίου και της
ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ δεν θα διστάσει
να βυθίσει ακόμα περισσότερο τη χώρα
στην φτώχεια και την ανέχεια. Αν
προσθέσουμε και τις περιπέτειες που
μπαίνει η ευρύτερη περιοχή της
νοτιο-ανατολικής μεσογείου με ενδεχόμενη
επέμβαση στη Συρία και το ρευστό πολιτικό
περιβάλλον στην Αίγυπτο μία προοδευτική
εναλλακτική κατεύθυνση επείγει.
Το επόμενο διάστημα που ξεκινάει με τις
μεγάλες διαδηλώσεις της ΔΕΘ θα είναι
καθοριστικό για τον τόπο. Κάθε συνδικάτο,
σωματείο, καθένας και καθεμιά εργαζόμενος/η,
οι νέοι, οι άνεργοι, οι επαγγελματίες
πρέπει να κάνουν την υπόθεση της ανατροπής
δική τους υπόθεση. Να ξεκινήσει το
φθινόπωρο ταυτόχρονα με την ελπίδα για
μία νέα αναγεννητική πορεία της χώρας,
με κυβέρνηση της αριστεράς, απεμπλοκή
από τα μνημόνια και ένα νέο πρόγραμμα
ανασυγκρότησης της παραγωγής και της
οικονομίας. Κάθε μέρα που περνάει με
κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ η καταστροφή βαθαίνει.
Να μην τους αφήσουμε δευτερόλεπτο να
απολύσουν εργαζόμενο, να διαλύσουν
υγεία και παιδεία, ασθενή να μη μπορεί
να πάρει τα φάρμακά του,
επαγγελματία
να κλείσει το μαγαζί του, αγρότη να
αφήσει το χωράφι του. Η συμμετοχή στη
διαδήλωση της ΔΕΘ θα πρέπει να σημάνει
συναγερμό ολομέτωπης αντεπίθεσης του
λαϊκού κινήματος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και μπορεί και θέλει να οδηγήσει
τη χώρα σε ένα ξέφωτο ελπίδας για τους
εργαζόμενους και τον ελληνικό λαό, για
τους λαούς της Ευρώπης. Η νέα, μεγάλη,
προοδευτική και δημοκρατική πορεία που
έχει άμεσα ανάγκη η χώρα είναι η καρδιά
της πολιτικής πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ.
Καλούμε τον κόσμο της Πιερίας, όλους
όσους πλήτονται από την πολιτική της
φτώχειας και της εξαθλίωσης να γίνουν
συμμέτοχοι των μεγάλων κινηματικών
γεγονότων της επόμενης περιόδου, της
πολιτικής ανατροπής αλλά και να εγγυηθούν
τη συνέπεια και την επιτυχία της
εναλλακτικής πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ.
πηγή: Ημερήσια Πιερίας, 30-8-2013
* Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, συντονιστής της Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Πιερίας
Φλέγεται κυριολεκτικά ολόκληρη η Μεσόγειος απ'
άκρη σ' άκρη, αλλά η οικονομική λαίλαπα που σαρώνει και καταστρέφει για
δεκαετίες την Ελλάδα θολώνει δικαιολογημένα το μυαλό των Ελλήνων και δεν
τους επιτρέπει να συνειδητοποιήσουν σε όλη της την έκταση και το βάθος
την τραγικότητα της κατάστασης και τις νέες συμφορές που κυοφορούνται
στην περιοχή μας.
Συρία
Στις βόρειες ακτές της Μεσογείου, όλες οι χώρες
περιδινίζονται στη χειρότερη οικονομική κρίση που έχουν γνωρίσει στα
σχεδόν εβδομήντα χρόνια που κύλησαν από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου
Πολέμου. Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, βαλκανικές χώρες, Πορτογαλία στις
δυτικές εσχατιές της ευρωπαϊκής ηπείρου, έξω από την πύλη της Μεσογείου
στο Γιβραλτάρ βυθίζονται όλο και βαθύτερα στη φτώχεια και τη μιζέρια με
πρωτοφανείς ρυθμούς. Απέναντι, στις αραβικές νότιες ακτές της Μεσογείου,
οι εμφύλιες συγκρούσεις που είτε βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη είτε στα
πρώτα τους στάδια ή προετοιμάζονται, βάφουν ήδη με ποταμούς αίματος τα
γαλάζια νερά της κοινής μας θάλασσας που γέννησε τους αρχαιότερους και
μεγαλύτερους πολιτισμούς.
Στην Αίγυπτο, μια χούντα πραξικοπηματιών στρατιωτικών ανέτρεψε τον
δημοκρατικά εκλεγμένο ισλαμιστή πρόεδρο Μόρσι και σφάζει τον λαό της
Αιγύπτου που αντιτάσσεται στο δικτατορικό καθεστώς. Νοσταλγοί της
χούντας του Μουμπάρακ όλοι τους οι πραξικοπηματίες, οι περισσότεροι των
οποίων βρίσκονται στην υπηρεσία των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Στη Συρία, το
ηθικά και πολιτικά χρεοκοπημένο καθεστώς του Ασαντ αμύνεται λυσσωδώς
σφαγιάζοντας Σύρους πολίτες που δεν είναι μαζί του, ενώ οι
αντικαθεστωτικοί είναι πολύ χειρότεροι.
Στίφη κατσαπλιάδων μισθοφόρων των εμιράτων και του Ισραήλ χρησιμοποιούν
αδίστακτα χημικά όπλα εναντίον του συριακού πληθυσμού με χιλιάδες
νεκρούς, επιχειρώντας να εμφανίσουν τον Ασαντ ως ένοχο χρήσης χημικών
όπλων. Αμερικανοί, Ευρωπαίοι και Ισραηλινοί ετοιμάζουν νέο εμφύλιο στον
Λίβανο. Πράκτορές τους τοποθετούν τις βόμβες σε σουνιτικά τζαμιά για να
αποδοθεί η ευθύνη στη σιιτική Χεζμπολάχ, την οποία τον περασμένο μήνα η
ΕΕ χαρακτήρισε επισήμως ως δήθεν «τρομοκρατική» οργάνωση, ώστε να πάρουν
επισήμως αμέσως το μέρος των φασιστικών φιλοδυτικών δυνάμεων του
Λιβάνου, συνεχιστών των φαλαγγιτών, όταν ξεσπάσει ανοιχτά ο πόλεμος στον
Λίβανο που προετοιμάζουν πυρετωδώς. Προετοιμασία εμφυλίου πολέμου εκ
μέρους των ΗΠΑ, της ΕΕ και του Ισραήλ γίνεται και στην Τυνησία, όπου και
εκεί η λαϊκή επανάσταση έφερε στην εξουσία ισλαμικές δυνάμεις, καθώς
αυτές ανταποκρίνονται στην πολιτική και κοινωνική συνείδηση των αραβικών
πληθυσμών κατά τη σημερινή φάση.
Αίγυπτος
Ο Λευκός Οίκος έχει ξεκινήσει μια αντεπίθεση διαρκείας στις αραβικές
χώρες της Μεσογείου προσπαθώντας να ανακτήσει τις χώρες που έχασε με το
ξέσπασμα της «αραβικής άνοιξης» ή ακόμη περισσότερο να εμφανίσει ως...
«συνέχεια της αραβικής άνοιξης» τη μεθοδευμένη απόπειρα ανατροπής
αραβικών καθεστώτων που δεν είναι τυφλά όργανά του. Η επιτυχία των ΗΠΑ
και της ΕΕ να ανατρέψουν το καθεστώς του Καντάφι στη Λιβύη
χρησιμοποιώντας το ΝΑΤΟ και Αραβες μισθοφόρους άνοιξε την όρεξη των
Αμερικανών και κάποιων Ευρωπαίων να ανατρέψουν και τον Ασαντ. Η πράξη
απέδειξε όμως ότι χωρίς τη χρήση της πολεμικής μηχανής του ΝΑΤΟ, οι
κατσαπλιάδες μισθοφόροι που εξοπλίζει η Δύση και πληρώνουν τα εμιράτα
είναι σχεδόν αδύνατο να ανατρέψουν υφιστάμενα αραβικά καθεστώτα, ακόμη
και όταν μια χώρα σαν την Τουρκία παρέχει ολόπλευρη βοήθεια στους Σύρους
αντικαθεστωτικούς.
Η Ουάσιγκτον το κατάλαβε αυτό κι έτσι στην Αίγυπτο προχώρησε στην
οργάνωση του στρατιωτικού πραξικοπήματος και στην εγκαθίδρυση χούντας
αμερικανόδουλων αξιωματικών, όπως ο Παπαδόπουλος και ο Ιωαννίδης στη
χούντα των συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου 1967 στη χώρα μας. Σε μια
χώρα σαν την Αίγυπτο άλλωστε με 85 εκατομμύρια κατοίκους, οποιαδήποτε
στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ για την ανατροπή του δημοκρατικά
εκλεγμένου προέδρου Μόρσι είναι πιθανότατο ότι θα οδηγούσε όλους τους
αραβικούς λαούς προς την κατεύθυνση της αντιαμερικανικής
ριζοσπαστικοποίησης. Τίποτα όμως δεν έχει τελειώσει σε αυτή την ιστορία
της προσπάθειας των ΗΠΑ και ορισμένων Ευρωπαίων ηγετών να καθυποτάξουν
όλες τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Ισως αποδειχθεί ότι είναι αδύνατον να
πετύχουν τον στόχο τους χωρίς να εξαπολύσουν έναν γενικευμένο πόλεμο
στην περιοχή - έναν πόλεμο που θα οδηγήσει στην κόλαση των στρατιωτικών
συγκρούσεων εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους.
Το θέατρο "ΠΗΓΑΣΟΣ" παρουσίασε σήμερα στις 18.00 στα αρχαία Λείβηθρα,
τις "Τρωάδες" του Ευριπίδη. Η τραγωδία αυτή αποτελεί το μοναδικό έργο
που σώζεται μέχρι τις μέρες μας, από την τριλογία που περιελάμβανε τις
τραγωδίες "Αλέξανδρος", "Παλαμήδης", "Τρωάδες" και το σατυρικό δράμα
"Σίσυφος". Διδάχτηκε το 415 π.Χ. στα Μεγάλα Διονύσια, κατακτώντας τη
δεύτερη θέση.
Εκάβη (Κατερίνα Παρλίτση)
Ως πρώτο πλεονέκτημα της συγκεκριμένης παράστασης θεωρείται ο χώρος
στον οποίο παίζεται. Κάτω από την ακρόπολη της αρχαίας πόλης των
Λειβήθρων, μέσα σε ένα αιωνόβιο πλατανόδασος-ανακηρυγμένο ως Μνημείο της
Φύσης. Τα ψηλά πλατάνια αφήνουν να διακρίνονται κομμάτια του ουρανού,
καλύπτωντας όμως το μεγαλύτερο μέρος του. Μέσα σε αυτό το επιβλητικό
σκηνικό ήχησαν σήμερα οι ήχοι του τυμπάνου και της γκάιντας,
συνοδεύοντας το θρήνο των γυναικών της Τροίας για την καταστροφή της
πόλης τους και την επικείμενη σκλαβιά.
Αφήνοντας λοιπόν ο Ποσειδώνας τον αλμυρό βυθό του Αιγαίου, με τους
χορούς των Νηρηίδων, φτάνει στην Τροία και τη βλέπει να καταστρέφεται
και να καίγεται, με το λαό της να σφάζεται ή να εξανδραποδίζεται και τα
ιερά της να ατιμάζονται. Αποχαιρετώντας το άλλοτε κραταιό Ίλιο, βρίσκει ως ανέλπιστο σύμμαχο την Αθηνά, μέχρι πρότινος προστάτιδα των Αχαιών. Η
θεά, οργισμένη για την καταστροφή και του δικού της ναού από τη μανία
των νικητών, συμμαχεί με τον Ποσειδώνα για να καταστρέψουν το στόλο των
Ελλήνων, κατά την επιστροφή του στην πατρίδα.
Ο χορός εισέρχεται στη σκηνή, ρωτώντας την Εκάβη το λόγο του θρήνου
της. Η βασίλισσα της Τροίας θρηνεί για το χαμό της πατρίδας της και για
τα δεινά που την περιμένουν στη σκλαβιά, στα χέρια των εχυρών της.
Ο κήρυκας Ταλθύβιος ανακοινώνει τη μοίρα των γυναικών της Τροίας: η
Εκάβη γίνεται σκλάβα του Οδυσσέα, η Ανδρομάχη του Νεοπτόλεμου-γιου του
Αχιλλέα, η Κασσάνδρα του Αγαμέμνονα, ενώ η Πολυξένη θα θυσιαστεί στον
τάφο του Αχιλλέα. Σε έναν έξαλλο χορό η Κασσάνδρα καλεί τη μητέρα της να
χαίρεται για την τύχη της, προαναγγέλοντας τη δολοφονία του Αγαμέμνονα
και τη δική της, ως εκδίκηση για την καταστροφή της Τροίας.
Στη σκηνή εισέρχεται η Ανδρομάχη, η οποία αναγέλλει τη θυσία της
Πολυξένης. Ο Ταλθύβιος επανέρχεται για να αναγγείλει την απόφαση των
στρατηγών να εκτελέσουν τον Αστυάνακτα, γιο του Έκτορα, ρίχνοντας τον
από τα τείχη. Η Ανδρομάχη μαζί με την Εκάβη θρηνούν τον επερχόμενο χαμό
του βρέφους και καταριούνται τους Έλληνες για τη σκληρότητά τους.
Ανδρομάχη (Άννα Γκούντα)
Ο Μενέλαος, αναζητά την Ελένη με σκοπό να την τιμωρήσει για την
απιστία της και ως υπαίτια του πολέμου. Ενώ η Εκάβη και οι Τρωάδες
επικροτούν την απόφασή του να την εκτελέσει άμεσα, αυτός αποφασίζει να
τη φέρει στο Άργος και να την παραδώσει στα χέρια των συγγενών των
νεκρών του πολέμου.
Η τραγωδία τελειώνει με τον Ταλθύβιο να φέρνει το πτώμα του Αστυάνακτα
για να ταφεί. Οι Τρωάδες, πάντα με πρώτη την Εκάβη, θάβουν το νεκρό
παιδί, θρηνώντας για τη μοίρα της πόλης τους και τη δικιά τους, κατά την
αναχώρησή τους για τις νέες τους πατρίδες.
Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Σιακάρας, εκμεταλλευόμενος τις ιδιομορφίες του
χώρου βάζει τον Ποσειδώνα και την Αθηνά (Χάρης Αμανατίδης και Τατιάνα
Σιδηροπούλου) να εμφανίζονται με θεϊκή προοπτική πάνω από τη σκηνή, πίσω
από δύο αιωνόβια πλατάνια, απαγγέλωντας στα αρχαία Ελληνικά, σύμφωνα με
το πρωτότυπο κείμενο του Ευριπίδη. Στο επίπεδο της σκηνής, τα
αποσπάσματα απαγγέλονται στα νέα Ελληνικά από το Γιάννη Γαλάνη και τη
Μαρία Μπουκουβάλα.
Ταλθύβιος (Κ. Παπουτσίδης)
Την Εκάβη ερμηνεύει εξαιρετικά η Κατερίνα Παρλίτση. Αποδίδει τους
θρήνους της βασίλισσας εκπληκτικά, ως μάνα, σύζυγος, γιαγιά και
βασίλισσα. Ειδικά ο θρήνος της για την Πολυξένη και την Κασσάνδρα, με τη
φωνή της να αντηχεί στη χαράδρα των Λειβήθρων ανατρίχιασε όλο το κοινό.
Μια εμφάνιση τραγικής ηρωίδας σε όλο της το μεγαλείο.
Η Δανάη Αμανατίδου εντυπωσιάζει (και πάλι) στο ρόλο της Κασσάνδρας. Ο
έξαλλος χορός, η "χαρά" για τον εξανδραποδισμό της από τον Αγαμέμνονα,
και η προφητεία της για την ατιμωτική δολοφονία και των δύο αποτέλεσαν
κορυφαία στιγμή της παράστασης, με τη συνοδεία του τυμπάνου να επιτείνει
την τραγικότητα της σκηνής.
Η Άννα Γκούντα αποδίδει εκπληκτικά το ρόλο της Ανδρομάχης, μιας
γυναίκας που σε μικρό χρονικό διάστημα χάνει τον άντρα της, το παιδί
της, την πατρίδα της και γίνεται σκλάβα στα χέρια των εχθρών της. Ο
θρήνος της για την εκτέλεση του Αστυάνακτα μας έκανε να βουρκώσουμε από
συγκίνηση.
Ο Κώστας Παπουτσίδης ερμηνέυει πάρα πολύ καλά τορόλο του κήρυκα
Ταλθύβιου. Καταφέρνει να κάνει φανερή την τραγικότητα του ρόλου, με την
απροθυμία του τόσο να αναγγείλει στις Τρωάδες τις άνωθεν αποφάσεις, όσο
και να τις εκτελέσει.
Πολύ καλοί επίσης ο Σπύρος Αναγνώστου και η Σοφία Αγαθαγγελίδου στους
ρόλους του Μενελάου και της Ελένης. Ο μεταξύ τους διάλογος, με τις
παρεμβάσεις του χορού και της Εκάβης, χαρακτηρίζεται από δυνατές στιγμές
και τη λεπτή ειρωνεία του Ευριπίδη.
Ελένη-Μενέλαος (Σ.Αγαθαγγελίδου-Σ.Αναγνώστου)
Πολύ καλές ερμηνείες από το χορό (Θ.Σιούμη, Μ.Μπουκουβάλα,
Κ.Λασιθιωτάκη, Π.Γώγου, Α.Γκούντα,Σ.Αγαθαγγελίδου, Δ.Αμανατίδου),
προσθέτουν στους θρήνους των πρωταγωνιστών,-τριών και αυξάνουν την
τραγικότητα του έργου. Στοχευμένη εξαιρετικά και η ζωντανή μουσική της
παράστασης, με το Δημήτρη Δριστά στα κρουστά και το Βαγγέλη Μποστανίτη
στη γκάιντα.
Το αντιπολεμικό μήνυμα της παράστασης γίνεται σαφές, μέσα από την
περιγραφή της αγριότητας των νικητών, μέσα από τους θρήνους και την
αγωνία των νικημένων, μέσα από τη συνολική εικόνα καταστροφής και πόνου
που μεταδίδει η παράσταση. Ένα δυνατό κείμενο, εξαιρετικές ερμηνείες των
ρόλων των τραγικών προσώπων, στοχευμένη μουσική υπόκρουση, υποβλητικό
φυσικό τοπίο. Μια παράσταση που συνταιριάζει το αρχαίο κείμενο με
πρωτοποριακές ερμηνείες.
Το θέατρο "ΠΗΓΑΣΟΣ" στα καλύτερά του. Όπως άλλωστε μας συνηθίζει τα τελευταία χρόνια!
