Another year over, and a new one just begun

  Εκπνέει λοιπόν το 2014, ένα έτος που δεν ήταν ούτε εύκολο, ούτε πληκτικό. Από την αρχή ως το τέλος του μας κράτησε σε εγρήγορση, με επικαιρότητα κάθε είδους.

  Θα ήταν άχρηστο εκ μέρους μου άλλη μία εξαντλητική ανασκόπηση των σημαντικών γεγονότων του χρόνου που μας πέρασε. Γίνονται άλλωστε αμέτρητες αυτές τις ημέρες, με εικόνες και βίντεο από την πολιτική, την τέχνη, τη showbiz, τους ζωολογικούς κήπους... Θα μπορούσα επίσης να ανεβάσω τα βίντεο από τις πρώτες υποδοχές του 2015, στην Ιαπωνία και τη Ν. Ζηλανδία, όπως αγαπούν να κάνουν ΟΛΑ τα site και τα blog.

  Ξεχωρίζω τις αυτοδιοικητικές και τις ευρωπαϊκές εκλογές του Μαΐου και την πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου στις 29 Δεκεμβρίου (μετά την αποτυχημένη προεδρική εκλογή) ως τα κορυφαία ίσως πολιτικά γεγονότα του 2014. Οι πρώτες όριζαν την πολιτική ατζέντα από την αρχή του χρόνου, με την αναζήτηση υποψηφίων, τους διαξιφισμούς προσώπων και κομμάτων κλπ., να απασχολούν καθημερινά την επικαιρότητα. Η δεύτερη μας στέρησε μεν τις γαλήνιες διακοπές, γιατί γιορτές και εκλογές δεν πάνε μαζί, αλλά μας κάνει να βλέπουμε με ελπίδα το νέο έτος.

  Όσον αφορά το ΣΥΡΙΖΑ, κόμβο θεωρώ πως αποτέλεσε η παρουσίαση του προγράμματος αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης στη ΔΕΘ. Ενός προγράμματος συγκεκριμένου, μελετημένου και κοστολογημένου, που αποτελεί βασικό "οδικό χάρτη" για την κυβέρνηση της Αριστεράς που έρχεται.

  Στεκόμαστε συνεπώς μπροστά στο νέο έτος, με ελπίδα και ενδιαφέρον. Ενδιαφέρον για τις εξελίξεις που μας επιφυλάσει (λ.χ. ποιος είναι ο νεκρός της Αμφίπολης, ο Αλέξανδρος ή ο ΕΤ). Ελπίδα για το αύριο που ξημερώνει, για τη στροφή στη δημοκρατία και την αλληλεγγύη, για την άλλη κοινωνία που ονειρευόμαστε. Δεσμεύομαι το Κόκκινο Βελούδο να είναι πιο πλούσιο θεματικά, πιο δραστήριο, γενικά πιο !

  Εύχομαι λοιπόν υγεία, αγάπη και δύναμη για το 2015! Και ευτυχία, γιατί χωρίς χαμόγελο δεν πάμε πουθενά!

  Χρόνια Πολλά και Καλή χρονιά σε όλους και όλες!

Φοίβος

 

"Με ζουρνάδες και νταούλια"

  Ωιμέ, κλαυθμός και οδυρμός. Μας τελείωσε η ανάπτυξη. Οι ανοδικοί οικονομικοί δείκτες πέφτουν ραγδαία, το Χρηματιστήριο καταρρέει και οι αγορές πανικοβλημένες ετοιμάζονται να χορέψουν πεντοζάλη. Η χώρα βρίσκεται ξανά στο χείλος της καταστροφής, στα πρόθυρα του Αρμαγεδόνα, στο περιθώριο του ευρώ και της Ευρώπης.

 

  Το σκηνικό θυμίζει πολύ το 2012. Όχι τη χρονιά, την ταινία. Εκείνη που ο πυρήνας και οι μαγνητικοί πόλοι της Γης παθαίνουν νευρική κρίση κι αρχίζουν να στριφογυρίζουν, με αποτέλεσμα τεράστια τσουνάμι, σεισμούς και καταποντισμούς. Και λιμούς βέβαια, οι οποίοι θα ακολουθήσουν το "λάθος εκλογικό αποτέλεσμα". Η σωτηρία βρίσκεται στα πλοία (180 τον αριθμό) που θα αναζητήσουν στεριά στον πλημμυρισμένο πλανήτη στεριά, κατά προτίμηση μνημονιακή. Κάτι δισεκατομμύρια ανθρώπων χάνονται, αλλά οι κυβερνήσεις και μερικοί πλούσιοι επιβιώνουν.

 

  Κοινή αιτία της κοσμογονίας το αποτέλεσμα της κάλπης, αβέβαιο τότε-σίγουρο σήμερα. Οι αγορές αγαπούν, προφανώς, μία συγκεκριμένη πολιτική, και γίνονται "ασταθείς" όταν αυτή απειλείται με κατάργηση.

 

  Τρέχουν λοιπόν τώρα οι θεσμικοί εκπρόσωποι των τραπεζών να υποστηρίξουν τη συγκυβέρνηση, επαινώντας την Ελλάδα. Οι θυσίες πιάνουν τόπο, και είναι κρίμα να πάνε χαμένες. Τόσο πολύ προσπαθήσαμε να αποδείξουμε ότι μια χώρα δεν έχει ανάγκη τους πολίτες της για να αναπτυχθεί, θα μας το χαλάσετε σ' αυτό το κρίσιμο σημείο; Τώρα που συνηθίσαμε να βαράμε εμείς το νταούλι κι εσείς να χορεύετε;

 

  Γιατί όμως παραπονούνται οι αγορές; Γιατί απειλούν και επενδύουν στο φόβο; Ο δικός τους άνθρωπος δεν προκάλεσε αυτήν την "αστάθεια"; Ο Σαμαράς με το Βενιζέλο δεν αποφάσισαν την επίσπευση της προεδρικής εκλογής, βάζοντας τη χώρα σε "κίνδυνο εκλογών-πιστωτικού γεγονότος"; Άντε, ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελείται από ανεύθυνους αναρχοκομμουνιστάς, που έχουν εμμονή στο "χάος". Η κυβέρνηση γιατί το προσέφερε μια ώρα αρχύτερα;

  Αγαπημένες αγορές και φίλτατοι κεντρικοί τραπεζίτες, καλά κάνετε και ανησυχείτε. Το πρόγραμμα εξόντωσης της ελληνικής κοινωνίας πέτυχε, αλλά μέχρι εδώ. Με ή χωρίς 180, είναι τελειωμένο κι αυτό και οι πολιτικοί εκφραστές του. Βάλτε λοιπόν στο youtube κάνα χορό, να μάθετε τα βήματα. Ακούω τα νταούλια και τους ζουρνάδες να πλησιάζουν!


πηγή: ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ της Πιερίας, τεύχος 40

Εγώ, το 4,5%...

   Εγώ το 4,5% (ενίοτε 3% και ενίοτε 6%) έγινα μέσα σε λίγον καιρό 35% και ίσως γίνω 40%. Γιατί; Διότι η κρίση δημιούργησε μια νέα κατάσταση στη χώρα, όπου ο ταξικός πόλεμος εναντίον των εργαζομένων αποχαλινώθηκε. Οι πλούσιοι (οι εγχώριοι) μπόρεσαν κατά μέγα μέρος τους να γίνουν πλουσιότεροι, οδηγώντας στη φτώχεια, στην ανεργία (κι όλη την υπόλοιπη γνωστή παθολογία) όλο και περισσότερους πολίτες. Ταυτοχρόνως οι εξωχώριοι πλούσιοι έπαιρναν τη χώρα στα χέρια τους, τους πόρους, τον πλούτο και το μέλλον της

  οδηγώντας έτσι το κράτος, το έθνος και τον λαό από την υποτέλεια στη σκλαβιά. Ο ταξικός όλεθρος για τους εργαζόμενους θεσμοποιήθηκε και από «κοινωνία των δύο τρίτων» η ελληνική κοινωνία έγινε τριτοκοσμική, με σχολεία, νοσοκομεία, διοίκηση και άμυνα ανάλογου επιπέδου.

  Το σοκ για τους Ελληνες ήταν μεγάλο κι ένα μεγάλο μέρος τους έχασε τις αυταπάτες του, διαπίστωσε ότι ο εκμαυλισμός ορισμένων και το πελατειακό σύστημα ήταν παγίδα, καθώς και ότι η ψευδής ευμάρεια δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η μετάβαση προς την αιχμαλωσία. Προσέτι όλο και πιο πολλοί διακρίβωναν ότι η αιχμαλωσία αυτή (στη σκλαβιά) δεν ήταν με τη σειρά της μια άλλη μετάβαση προς μιαν ανάκαμψη έστω ισχνή, αλλά ότι ήταν καθήλωση όλων μας πλην Συβαριτών και γενιτσάρων σε μια κατάσταση νεκρωτική (εις όσα τουλάχιστον αφορούν στην ουσία της ζωής ενός ανθρώπου). Ενα μεγάλο

  μέρος των εργαζομένων, των αυτοαπασχολούμενων, των γεωργών, των νέων, των μικροεπιχειρηματιών αντέδρασε και, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, συν τω χρόνω αλλά με ταχύς ρυθμούς, εγώ το 4,5% έγινα 35% και πάω για παραπάνω. Γιατί όμως έγινε αυτό; Το 4,5% ήταν καλύτερο απ’ τους άλλους που όλα αυτά τα χρόνια δεν του έδιναν σημασία; Οχι. Δεν ήταν καλύτερο. Απλώς ήθελε το καλύτερο για όλους. Μια ουτοπία δηλαδή που τώρα αποδεικνύεται πόσο γόνιμο είναι να υπάρχει. Σ’ αυτό το 4,5% ήταν όλοι ενάρετοι; καλοί και αγαθοί;

  Οχι βεβαίως. Οχι όλοι. Αλλά πολλοί. Ωστε να κάνουν τη διαφορά. Μαζί τους συνυπήρχαν κι ορισμένοι που συναλλάσσονταν (ευκαιριακώς ή μονίμως) με το σύστημα ή άλλοι που επωφελούνταν απ’ το ήθος της Αριστεράς για να κάνουν καριέρα στην κουμπούρα των ανθρώπων της. Ετσι είναι τα ανθρώπινα και οι παρεκβάσεις αναπόφευκτες. Ομως δεν έδινε στο 4,5% τον τόνο η παθολογία του, αλλά το όραμά του και ο τρόπος που προσπαθούσε να το πραγματοποιήσει – ανοιχτός, δημοκρατικός, με διάλογο. Απόδειξη της υπεροχής του καλού σε αυτό το 4,5% είναι ότι ο λαός στράφηκε προς το μέρος του και το έφερε στο 35%. Εκτός από εκείνους που νομίζουν ότι ο λαός είναι ηλίθιος και δεν τους καταλαβαίνει, η ιστορία έχει αποδείξει ότι ο λαός στην ανάγκη του είναι τόσον σοφός, όσον μπορεί να ‘ναι νωθρός όταν κυριαρχείται απ’ τις αυταπάτες του.

  Το στοίχημα της πολιτικής του «σοκ και του δέους», ώστε η «οικονομική φρίκη» που έχει επιβληθεί, να οριστικοποιηθεί, ήταν ο λαός να φοβηθεί. Στα χρόνια της κρίσης, η ιδεολογική τρομοκρατία, η απηνής προπαγάνδα, ο αυταρχισμός και ο εκφασισμός της δημοκρατίας σκοπό είχαν να ενοχοποιήσουν τον λαό, να τον φοβίσουν και, αν δεν καταφέρουν ούτε το ένα ούτε το άλλο, να τον απογοητεύσουν.

  Απ’ ό,τι έδειξε η πορεία των εξελίξεων έως τώρα η ενοχοποίηση ξεγυμνώθηκε και η κατατρομοκράτηση δεν πέτυχε να ουδετεροποιήσει εκείνο το αναγκαίο και ικανό ποσοστό του λαού που θα καταδίκαζε το σύνολό του στη σκλαβιά. Μένει τώρα να δοκιμασθεί το τελευταίο όπλο: η απογοήτευση. Οχι πως το όπλο αυτό έως τώρα δεν εχρησιμοποιείτο, κάθε άλλο μάλιστα, αλλά δεν έχει αποτύχει ακόμα, όπως η ενοχοποίηση και η κατατρομοκράτηση.

  Οταν ήμουν το 4,5%, το κατά την εξουσία γραφικό και ακίνδυνο, ποια ήταν ως αριστερού η διαφορά μου από έναν τίμιο δεξιό, έναν ξεγελασμένο Πασόκο, έναν οποιονδήποτε καλοπροαίρετο πολίτη; Σε ηθική βάση, καμμία. Σε πολιτική βάση πολλές, διότι εμείς προτείναμε να αλλάξει ο κόσμος. Με τρόπους που ίσως δεν έπειθαν τους άλλους, τους φόβιζαν, ή τους άφηναν αδιάφορους, αλλά που εμείς τους προτείναμε. Με την κρίση όμως αυτό το υπόβαθρο της κοινής ηθικής λειτούργησε, οι άνθρωποι στράφηκαν προς το 4,5% και το έκαναν 35%. Είναι όλο αυτό το 4,5% ηθικό; Οχι. Το είπαμε. Είναι όλο το 30% που στράφηκε προς το μέρος του ηθικό; Οχι βεβαίως! Αλλωστε ουδέποτε τα ποσοστά της ηθικής σε μια κοινωνία υπήρξαν και τόσο φιλόδοξα. Η ανάγκη είναι που έστρεψε τον λαό σε έναν χώρο που διέθετε την έξωθεν καλή μαρτυρία

  κατά το ειδικό βάρος που οι στρατευμένοι υπέρ του λαού μέσα σ’ αυτό το 4,5% προσέδιδαν και προσδίδουν. Δεν ερωτεύθηκε αίφνης ο λαός τον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε τις παθογένειες που και αυτός διαθέτει. Προσέδεσε τις ελπίδες του και συνέδεσε την τύχη του με ένα πολιτικό σχήμα της Αριστεράς (χωρίς να του δίνει λευκή επιταγή) που απέδειξε κατά τη διάρκεια της κρίσης ότι είχε δίκιο για όσα έλεγε πριν απ’ αυτήν. Και λέω ότι «απέδειξε» (ο ΣΥΡΙΖΑ) και όχι ότι γενικώς «απεδείχθη» το δίκιο του,  διότι σε αυτό το κόμμα οι διεργασίες για την αντίσταση στην κρίση και την ανατροπή των συνεπειών της ήταν πραγματικές, τίμιες και σχετικές με το εφικτό. Και επειδή ο λαός ούτε «τεμπέλης», ούτε «διεφθαρμένος», ούτε ηλίθιος είναι, άρχισε να παρακολουθεί αυτή τη διαδικασία. Και μάλιστα να συμμετέχει. Με τον τρόπο του. Με τα στραβά του και τα καλά του. Ετσι είναι τα ανθρώπινα. Η κατάσταση δεν είναι επαναστατική, ώστε να αρπάξουν την ιστορία απ’ το λαιμό διάφορες πρωτοπορίες (με κίνδυνο να την πνίξουν – αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία), η κατάσταση είναι τραγική. Σημαδεμένη απ’ την ιστορική υποχώρηση της Αριστεράς παγκοσμίως και την παλινόρθωση μιας Αντίδρασης αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού, εκφασισμού των αστικών δημοκρατιών και θανατηφόρου ιμπεριαλισμού. Σε αυτές τις συνθήκες η στροφή ενός λαού προς τα Αριστερά, όπως στην Ελλάδα με τον ΣΥΡΙΖΑ, την Ισπανία με το Podemos, στην Πορτογαλία, το Βέλγιο και όπου αλλού οι αριστερές δυνάμεις επανενισχύονται, είναι φαινόμενα που το σύστημα πρέπει να πνίξει εν τη γεννέσει τους, ώστε να αποφύγει μελλοντικούς κινδύνους.

  Το εγχείρημα για την Ιερά Συμμαχία της εποχής μας φαίνεται εύκολο. Για παράδειγμα στην Ελλάδα το Διευθυντήριο του Βερολίνου (εργολαβία απ’ την Ουάσινγκτον) δεν θα δίσταζε να θυσιάσει τον κ. Σαμαρά για να αποδειχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ μια παρένθεση και να ολοκληρωθεί η «δουλεία» (της δημιουργίας ειδικών οικονομικών ζωνών στην Ευρώπη) μια και καλή.

  Η δυσκολία για αυτήν τη στρατηγική, πάντα μιλώντας για την Ελλάδα, βρίσκεται στο γεγονός ότι αν το 1981 ο λαός στρεφόταν στο ΠΑΣΟΚ από προσδοκίες τώρα στρέφεται στον ΣΥΡΙΖΑ από ανάγκη. Και οι μεν προσδοκίες μπορούν να διαψευσθούν ή να ανασταλούν, η ανάγκη όμως αν δεν εξυπηρετηθεί ορίζει τη σκλαβιά για να αντιστρέψουμε το Μαρξικό εκείνο ότι «ελευθερία είναι η εξυπηρέτηση της αναγκαιότητας».

  «Πρέπει»  λοιπόν το 4,5% που έγινε 35% να αποτύχει (με ευρωπαϊκόν κι ευρύτερον αντίκτυπο) και επειδή ο εκφοβισμός και η ενοχοποίηση απέτυχαν τελευταίο (και ήδη παλαίμαχο όπλο) είναι η απογοήτευση. Εγω λοιπόν το 4,5% είμαι κρυφοπασόκ, βλέπω τον Πάπα και συνομιλώ με τον Διάβολο, τα ‘χω βρει με τη Χίλαρυ κι έχω δώσει τη χώρα στη Μπούνετσμπανκ, καλλιεργώ αυταπάτες στον λαό, είμαι η νέα Διαπλοκή, είμαι μπαχαλάκιας, είμαι τσογλανμπόυ και χρυσαύγουλο, συνελόντι ειπείν είμαι ένα πουλημένο τομάρι.

  Σε αυτό το κλίμα θα πάμε ως τις εκλογές. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να χάσει την έξωθεν καλή μαρτυρία. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός κατηγορεί τον κ. Τσίπρα ότι βρίσκεται πίσω απ’ την υπόθεση Χαϊκάλη!! Οπως και ότι βρίσκεται και μέσα στα ΑΤΜ για να τα χαλάσει, όπως και ότι είναι ο ένας απ’ τους δύο πόλους της θεωρίας των δύο άκρων, όπως και ότι είναι ο ένας απ’ τους δύο πόλους του νέου δικομματισμού – μπαράζ απαξίωσης.

  Το 4,5% που έγινε 35% διεκδικεί τώρα ποσοστά κοινοβουλετικής αυτοδυναμίας. Ωστε από θέση ισχύος να προχωρήσει σε μια κυβέρνηση κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών ικανή να ανταποκριθεί  στις ανάγκες του λαού. Προς τούτο, κάθε τι που ανακόπτει την πορεία προς την αυτοδυναμία είναι πολύτιμο για τους καθ’ ημάς Δυνατούς και κάθε τι που εξομοιώνει τον ΣΥΡΙΖΑ με το υπάρχον πολιτικό σκηνικό είναι ανεκτίμητο. Συνεπώς οι συμμαχίες του ΣΥΡΙΖΑ με πρόσωπα, πολιτικές δυνάμεις και κοινωνικές δυναμικές πρέπει να μην έχουν καμμιά σχέση με μνημονιακούς, τυχοδιώκτες, αμοραλιστές και ιντριγκαδόρους. Η περίπτωση, φερ’ ειπείν, Κουβέλη (υποψηφίου για υποψήφιος Πρόεδρο της Δημοκρατίας, από τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, συγκυβερνήτης του κ. Μπαλτάκου) έχει πλέον τόση σχέση με την Αριστερά, όση σχέση έχουν οι τσαντογόβες της κυρίας Τζάκρη με τα υποσιτισμένα παιδιά. Ανθρωποι φυροί στο μυαλό, όπως ο κ. Παραστατίδης και ο κ. Βουδούρης που ξεπέφτουν σε φασιστικές γενικεύσεις κι άλλοι ομοίων προδιαγραφών δεν είναι απαραίτητοι για να κυβερνηθεί η χώρα προς όφελος του λαού, είναι το αντίθετο. Δεν γνωρίζω αν οι «υποψηφιότητες» αυτών των ανθρώπων για τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ είναι αποκυήματα της προπαγάνδας που οργιάζει σε μεγάλο μέρος των ΜΜΕ ή αν μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν δυνάμεις που ποντάρουν σε φθαρμένα υλικά.

  Μπροστά μας υπάρχουν δύο εκδοχές: ή ο ΣΥΡΙΖΑ θα φθάσει στις κάλπες με το ψηφοδέλτιο δαγκωτό (από ελπίδα) ή με το ψηφοδέλτιο δαγκωμένο (από επιφυλάξεις). Στον αγώνα που η Αριστερά θα δώσει για την ανάταξη της χώρας, άλλη δυναμική δίνει το δαγκωτό και άλλη το δαγκωμένο.

  Στη διάρκεια της κρίσης ο ΣΥΡΙΖΑ ανδρώθηκε και εκπαιδεύτηκε. Διαθέτει πλειάδα στελεχών. Πολύ πιο ισχυρή πλέον απ’ όποιαν διαθέτουν άλλα κόμματα. Που τη συνέχει ο κοινός στόχος και η ικανότητα να συζητά και να επιλέγει τις προσήκουσες κάθε φορά τακτικές. Με κυβερνητική ωριμότητα και φιλολαϊκή εγρήγορση – και, ίσως, ο τροχός της ιστορίας να γυρίσει αλλιώς...


πηγή: enikos.gr, 22-12-2014, στήλη "Ο Στάθης στον eniko"

Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση

  "Για τον ΣΥΡΙΖΑ η παιδεία αποτελεί καθολικό ανθρώπινο δικαίωμα και κοινωνικό αγαθό. Είναι υποχρέωση της πολιτείας να παρέχει δωρεάν ποιοτική εκπαίδευση ισότιμα σε όλους, με στόχο την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας και την ενεργό συμμετοχή στο κοινωνικό γίγνεσθαι ανάλογα με την κλίση και τις ικανότητες του καθενός και της καθεμιάς. Η άρση των ταξικών φραγμών και η απάλειψη κάθε λογής διακρίσεων συνδέονται άμεσα με τη δωρεάν παροχή δημόσιας παιδείας υψηλού επιπέδου και αποτελούν για μας θεμελιακές αξιακές στοχεύσεις."
(από το προγραμματικό κείμενο του ΣΥΡΙΖΑ για την Παιδεία)

   Η Οργάνωση Μελών Φιλοσοφικής-Παιδαγωγικού της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης διοργανώνει ανοιχτή συζήτηση-διαβούλευση με θέμα τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

   Ομιλητές: Γιάννης Αμανατίδης (βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης, μέλος ΕΕΚΕ Παιδείας), Παύλος Χαραμής (φιλόλογος, Πρόεδρος Κέντρου Εκπαιδευτικών Μελετών και Τεκμηρίωσης της ΟΛΜΕ), Θοδωρής Αζούδης (φιλόλογος, μέλος Κεντρικής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ).
Παρεμβαίνουν φιλόλογοι και καθηγητές ξένων γλωσσών της Μέσης Εκπαίδευσης.

   Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου και ώρα 18.00, στην αίθουσα 108, στο νέο κτήριο της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ.

Ελληνική commedia dell' arte

  Αυτό ήταν λοιπόν, αρκετά καλοπεράσαμε και ξαναφάγαμε με χρυσά κουτάλια. Ξεχάστε το πρωτογενές πλεόνασμα, ξεχάστε την ανάπτυξη, ξεχάστε τις επενδύσεις. Η τρόικα βρίσκεται στα duty free, αρνούμενη πεισματικά να μπει στο αεροπλάνο για να επιστρέψει να μας ελέγξει. Η απάντησή της στο e-mail της κυβέρνησης ήταν ξεκάθαρη: «Ή θα υπάρξει πολιτική σταθερότητα, ή θα τρώμε μεγάλες Τoblerone μέχρι να σκάσουμε και να σας σκάσουμε».

  

  Συνηθισμένα τα μνημονιακά βουνά στα χιόνια, ετοιμάζονται να ανεβάσουν (για 5η συνεχή χρονιά) την επιτυχημένη παράσταση «Τα τελευταία επώδυνα μέτρα». Πρόκειται για τυπική commedia dell' arte, με στερεότυπους χαρακτήρες τον κακό συριζαίο, τον τεμπέλη συνδικαλιστή, το δικαίως ωρυόμενο Άδωνη, το μάγκα Σαμαρά, το Βορίδη το καλό παιδί, τον πολλά βαρύ Βενιζέλο και πολλούς ακόμα ερασιτέχνες βουλευτές και επαγγελματίες ηθοποιούς.

  

  Η υπόθεση είναι -φαντάζομαι- γνωστή σε όλους, διανθίζεται όμως κάθε χρόνο με νέα μοτίβα. Φέτος προστέθηκε το κυνήγι των 180 θησαυρών, ένα παιχνίδι επί σκηνής, με δηλώσεις-γρίφους, βαλίτσες και ανεξάρτητους. Το πρωτογενές πλεόνασμα, που πρωταγωνιστούσε πέρυσι, έχει μικρό ρόλο, λόγω διαφωνιών με το σκηνοθέτη και την αλήθεια. Για τον ίδιο λόγο δε συμμετέχει στην παράσταση και η ανάπτυξη, με ανοιχτή την πιθανότητα επιστροφής από το νέο έτος. Βασικό νέο στοιχείο της παράστασης το Ποτάμι, που ήρθε να αντικαταστήσει τη ΔΗΜΑΡ, μετά την αποχώρησή της για λόγους πολιτικής επιβίωσης.

  

  Βασική ιδέα της παράστασης είναι η αντίθεση σταθερότητας-αστάθειας. Εκπρόσωποι της πρώτης είναι η συγκυβέρνηση και οι συν αυτή, που εξασφαλίζουν την απρόσκοπτη εφαρμογή των Μνημονίων και κατ`επέκταση την πολιτική ομαλότητα. Τη δεύτερη εκφράζουν όλοι οι υπόλοιποι, πολίτες, βουλευτές, φορείς και λοιποί. Όσοι δε θέλουν τα μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις, που μάχονται την ανάπτυξη. Όσοι υπερασπίζονται παρωχημένους θεσμούς, όπως το κοινοβούλιο, τα εργατικά σωματεία, τους φοιτητικούς συλλόγους και άλλα συναφή.

  
  Το τέλος της παράστασης είναι πια προβλέψιμο, με την ομαλότητα και τη σταθερότητα να εγκαθιδρύονται πάνω στα συντρίμια της κοινωνίας. Ευτυχώς, ο αριθμός των παραστάσεων είναι πια πολύ περιορισμένος, ενώ οι εισπράξεις πέφτουν συνεχώς...


πηγή: ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ της Πιερίας, τεύχος 39, 5-12-2014

Η λογική της σφαλιάρας παραιτήθηκε;

   Το θέμα είναι πλέον γνωστό. Ο πρόεδρος του Τμήματος Φιλολογίας του ΑΠΘ και μέχρι πρότινος Αντιπρύτανης του ιδρύματος καθηγητής Ιωάννης Τζιφόπουλος προέβη σε δήλωση περί αναγκαιότητας φασιστικοποίησης όσων κατέχουν θέσεις εξουσίας, προκειμένου να εφαρμοστούν οι νόμοι και να μπει σε τάξη η χώρα. Το θέμα και το ανάλογο βίντεο δημοσιοποιήθηκε μετά τη χθεσινή Γενική Συνέλευση του συλλόγου φοιτητών Φιλολογίας, λαμβάνοντας αμέσως μεγάλες διαστάσεις. Η κατακραυγή εξώθησε σήμερα το μεσημέρι τον κ. Τζιφόπουλο σε παραίτηση από τη θέση του Αντιπρύτανη Ακαδημαϊκών Υποθέσεων του ΑΠΘ.
  Ως φοιτητής του Τμήματος Φιλολογίας, ενεργό μέλος του φοιτητικού συλλόγου και έχοντας ψηφίσει την καταγγελία στον κ. Τζιφόπουλο, θα ήθελα να καταθέσω κάποιες σκόρπιες σκέψεις για το ζήτημα. Όχι τόσο ως απάντηση σε αναρτήσεις και δημοσιεύματα, όσο ως συμβολή στο διάλογο που ξεκινά γύρω από το θέμα.

1) Τέτοιου είδους δηλώσεις δεν "ξεφεύγουν", δεν είναι "άστοχες", ούτε "παρεξηγήσιμες". Η θέση του Αντιπρύτανη είναι και πολιτική, συνεπώς κάθε λέξη του είναι μετρημένη. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ένα Φιλόλογο, και μάλιστα καθηγητή. Η πολιτικότατη φόρτιση της λέξης "φασισμός" και όλων των παραγώγων της είναι προφανής, και στις μέρες μας -δυστυχώς- επίκαιρη, ενώ δεν επιδέχεται παρεξηγήσεων.
  Ακόμη όμως κι αν δεχτούμε το -αφελές- επιχείρημα του γλωσσικού ατοπήματος, η ουσία της δήλωσης δεν αλλάζει. Αν αντικατασταθεί η "φασιστοποίηση" από την "αυταρχικοποίηση" λ.χ., το νόημα παραμένει: ο κ. Τζιφόπουλος προκρίνει μια στροφή προς τον ολοκληρωτισμό. Η λογική της (μεταφορικής ή κυριολεκτικής) σφαλιάρας στον ανυπάκουο είναι καθαρός ολοκληρωτισμός, καθαρή αυταρχική πολιτική επιλογή.
  Αναρωτιέμαι εάν όσοι υποστηρίζουν εδώ το "ατόπημα", μιλούν για "συνωστισμό στην προκυμαία της Σμύρνης" το 1922, ή για "επανάσταση" το 1967. Ατοπήματα λοιπόν, ή δηλώσεις πολιτικής θέσης...;

2) Μπορεί κάποιος που αναλαμβάνει υψηλή θεσμική θέση σε Πανεπιστήμιο, να μιλά για φασιστοποίηση; Χωρούν αυτές οι λογικές σε ένα χώρο που -είναι προορισμένος να- αποτελεί το προπύργιο της δημοκρατίας και της κριτικής σκέψης;
  Εάν ρωτήσουμε το Λοβέρδο, τον Αρβανιτόπουλου ή τη Διαμαντοπούλου, μάλλον χωρούν. "Παιδί" τον νόμων τους είναι ο Τζιφόπουλος, ο οποίος τους υπερασπίστηκε από όποιο πόστο κι αν βρέθηκε. Ο Φορτσάκης θα βρήκε σίγουρα έναν καλό σύμμαχο στο πρόσωπό του, ενώ ο Μήτκας είχε βρει έναν άξιο και προφανώς ομοϊδεάτη συνεργάτη. Δυστυχώς τον έχασε.

3) Δε χωρίζει άβυσσος τις δηλώσεις Τζιφόπουλου από την πρακτική του όλα αυτά τα χρόνια. Αποχωρήσεις από συνεδριάσεις Τμήματος καθηγητών μόλις εισέρχονταν οι φοιτητές, καταπάτηση (κυριολεκτικά, με το παπούτσι) των αποφάσεων του φοιτητικού συλλόγου, στελέχωση της Πρυτανείας των μπράβων και των λουκέτων.
  Χωρίς να μπαίνω σε λεπτομέρειες, γίνεται νομίζω φανερό ότι η "φασιστοποίηση" είχε -ως ένα βαθμό- προβαριστεί στο τμήμα μας.

4) Επειδή έγινε και για αυτό πολύς λόγος. Ο Ι. Τζιφόπουλος είναι ένας λαμπρός επιστήμονας, με πλούσιο έργο σε πολλούς τομείς. Ο τρόπος που διδάσκει -προσωπικά- μου αρέσει, και είναι πραγματικά αποδοτικός.
  Όμως αυτά ουδεμία σχέση έχουν με τις δηλώσεις και τις πολιτικές απόψεις του. Δεν κατακρίνεται ο κ. Τζιφόπουλος ως κακός φιλόλογος, κατακρίνεται ως υποστηρικτής του ολοκληρωτισμού και της φασιστοποίησης της εξουσίας. Δεν κατακρίνεται το επιστημονικό σκεπτικό των βιβλίων του, καταδικάζεται η λογική που -όπως αποδείχθηκε- ήθελε να εφαρμόσει από θέσεις ευθύνης.

  Ο κ. Τζιφόπουλος παραιτήθηκε από τη θέση του Αντιπρύτανη, και πολύ καλά έκανε. Αντιλήφθηκε ίσως ότι, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν, η λογική της σφαλιάρας δε θα ριζώσει στο ελληνικό Πανεπιστήμιο. Η λογική του βούρδουλα, του αυταρχισμού και της φασιστοποίησης δεν αρμόζει σε ένα πνευματικό ίδρυμα, που στοχεύει στην προαγωγή της δημοκρατίας.
  Απέναντι στη λογική και στις πρακτικές τους, θα επιβάλουμε τον ειλικρινή πολιτικό διάλογο φοιτητών-διοίκησης. Όσο κι αν τους ενοχλεί, όσο κι αν το σιχαίνονται, όσο κι αν κλειδώνονται στα θερινά ανάκτορα της Θέρμης για να το αποφύγουν, θα τον υποστούν. Η λογική της σφαλιάρας στους ανυπάκουους δεν παραιτείται, ανατρέπεται...!

Φοίβος Τσικλιάς

 

Ηλεκτρονική δημοκρατία

  Από τις Εφορείες ως τα νοσοκομεία, καθημερινά τα ΜΜΕ αναζητούν και προβάλουν μία περίπτωση γραφειοκρατίας. Συνεχίζει να ταλαιπωρεί προκαλώντας λάθη και παράδοξα, αν και έχουν γίνει μεγάλα βήματα για την αντιμετώπισή της (π.χ. ηλεκτρονική υποβολή φορολογικής δήλωσης). Το ότι αυτές πολλές φορές δεν αντιμετωπίζεται με στόχο τη μείωση προσωπικού, είναι ανακριβές, ανεύθυνο και αντιτίθεται στο success story...

  

  Αληθεύει πάντως ότι η "Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση", αφού απέκτησε δικό της Υπουργείο, διευκόλυνε πολύ τη διεκπεραίωση διάφορων διοικητικών μας συναλλαγών. Στο χώρο του Πανεπιστημίου λ.χ., ο θεσμός της Ηλεκτρονικής Γραμματείας λύνει με ταχύτητα μικρές (αλλά σημαντικές) υποθέσεις. Οι δηλώσεις εγγραφής, μαθημάτων και συγγραμμάτων ήταν χρονοβόρες διαδικασίες, που τώρα πραγματοποιούνται από τον προσωπικό μας υπολογιστή.

  

  Παρατηρώντας την επιτυχία της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, η νέα διοίκηση του ΑΠΘ αποφάσισε να την επεκτείνει. Για να διευκολύνει τις συνεδριάσεις της Συγκλήτου, ο πρύτανης κ. Π. Μήτκας ζήτησε από τους φοιτητικούς συλλόγους να στέλνουν τα προβλήματά τους με e-mail, για να τίθενται σε συζήτηση. Επειδή όμως οι - άσχετοι με την τεχνολογία- φοιτητές θέλησαν να κοινοποιήσουν δια ζώσης τα αιτήματά τους, ο Πρύτανης κλείδωσε τη Σύγκλητο στην αίθουσά της, κι έφερε και 10-20 φουσκωτούς να τη φυλάνε.

  

  Σε ανακοίνωσή του, τόνισε το διοικητικό χαρακτήρα του προβλήματος και ζήτησε ηλεκτρονικά τα προβλήματα των φοιτητών. Οι τελευταίοι, αντιτιθέμενοι σφόδρα στον "εξηλεκτρισμό", ζητούν από τη διοίκηση να να συζητήσει μαζί τους, live και όχι μέσω facebook.

  

   Η πρακτική αυτή άρεσε τόσο πολύ στο νέο πρύτανη του ΕΚΠΑ κ. Θ. Φορτσάκη, που είπε να την προχωρήσει ένα βήμα ακόμα. Πρότεινε λοιπόν, αντί για τις πολύωρες Γενικές Συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων, να μπαίνουν οι φοιτητές στο internet και να ψηφίζουν για τα προβλήματά τους. Θα αποφευχθούν έτσι η ταλαιπωρία, οι εντάσεις και οι -ξεπερασμένες πια- συλλογικές διαδικασίες.

  
  Μέσα στη δύσκολη οικονομική συγκυρία, οι διοικήσεις των Πανεπιστημίων προσπαθούν να μειώσουν τα έξοδά τους. Μαζί με αυτά μειώνουν και τη δημοκρατία. Γιατί, όσο να πεις, ο πολιτικός διάλογος κοστίζει...

πηγή: ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ της Πιερίας, τ.38, 21-11-2014

Εκδήλωση της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης για το Πολυτεχνείο

 
Οι οργανώσεις Σπουδάζουσας Θεσσαλονίκης της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ διοργανώνουν, με αφορμή τα 41 χρόνια από της εξέγερση του Πολυτεχνείου, εκδήλωση-συζήτηση, με θέμα:

  "Χούντα δε γνωρίσαμε, μα ούτε δημοκρατία: Οι αγώνες της νεολαίας από το 1-1-4 μέχρι τον αντιδικτατορικό αγώνα".

  Θα μιλήσουν: ο Δημοσθένης Δώδος (καθηγητής του τμ. Πολιτικών Επιστημών), η Ρία Καλφακάκου (καθηγήτρια τμ. Πολιτικών Μηχανικών, μέλος της συντονιστικής επιτροπής κατάληψης του Πολυτεχνείου ΑΠΘ το 1973) και ο Σπύρος Σακέτας (δικηγόρος, πολιτικός κρατούμενος κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας). Την εκδήλωση θα χαιρετήσει ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης (αντιστασιακός, επικεφαλής της δημ. παράταξης "Θεσσαλονίκη-Ανοιχτή Πόλη").

  Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 16 Νοεμβρίου στις 18.00, στην αίθουσα 542 της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ.

Ανακοίνωση του Κεντρικού Συμβουλίου της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ για το Πολυτεχνείο 2014

  Χούντα δε γνωρίσαμε, ούτε δημοκρατία. Ούτε μια μέρα χαμένη!

  Σαράντα ένα χρόνια συμπληρώνονται από την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου. Σαράντα ένα χρόνια μετά, η λάμψη της εξέγερση μας υπενθυμίζει πως το δικαίωμα στη μόρφωση, το δικαίωμα στην εργασία και την αξιοπρεπή ζωή κατακτιέται με αγώνες και θυσία. Το Νοέμβρη του ‘73 η νεολαία και ο ελληνικός λαός πάλεψαν με αυταπάρνηση απέναντι στην τυραννία της Χούντας, βροντοφωνάζοντας Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, και απέδειξαν πως οι μόνοι χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δεν δίνονται ποτέ.

  Σήμερα, στα χρόνια των μνημονίων, της φτώχειας, της ανεργίας και της μετανάστευσης των νέων ανθρώπων, ο δρόμος δεν μπορεί να είναι άλλος από την αντίσταση! Η ανατροπή της ακροδεξιάς κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ αποτελεί προϋπόθεση για να μπορέσουμε να ζήσουμε αλλιώς.

  Πλέον, ο αυταρχισμός, η καταστολή και η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων μας αποτελούν καθημερινότητα. Η μόρφωση τείνει να γίνει προνόμιο των λίγων, με τους ταξικούς φραγμούς να εντείνονται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Ο υπουργός παιδείας, ως γνήσιος εκφραστής του νεοφιλελευθερισμού, υλοποιεί το κυβερνητικό σχέδιο μετατρέποντας τα σχολεία σε εξεταστικά κάτεργα και τα πανεπιστήμια σε επιχειρήσεις με manager. Κάθε διαφορετική φωνή που θα αντιδρά στις εφαρμοζόμενες πολιτικές θα βρίσκει απέναντι της πρυτανικές αρχές, τύπου Φορτσάκη, χουντικής έμπνευσης και ΜΑΤ που θα μας επαναφέρουν στην τάξη και την νομιμότητα. Ο κοινός αγώνας μαθητών, φοιτητών, εργαζομένων είναι αυτό που φοβούνται. Γνωρίζουν καλά πως η νεολαία δεν πρόκειται να συμμορφωθεί με τα σχέδια τους. Η νέα γενιά δεν φιμώνεται γιατί ο αγώνας της για μόρφωση και δουλειά, ο αγώνας για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι ούτε νόμιμος ούτε παράνομος, είναι δίκαιος.

  Η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ καλεί τους νέους ανθρώπους να σταθούν εμπόδιο σε όλους εκείνους που θέλουν τη γενιά μας μία χαμένη γενιά. Να τους χαλάσουμε τα σχέδια! Εφοπλιστές, καναλάρχες και τραπεζίτες προσπαθούν με κάθε τρόπο να κρατήσουν όρθια μία κυβέρνηση που καταρρέει. Στο πλάι της και το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής που καθημερινά επιχειρεί να συκοφαντήσει και να τρομοκρατήσει όλους όσους αγωνίζονται για μία καλύτερη ζωή, Έλληνες και ξένους. Να τσακίσουμε τον φασισμό σε κάθε γειτονιά, σε κάθε πόλη!

  Όλοι και όλες μαζί, τώρα που η ελπίδα ανθίζει μέσα στο σκοτάδι της κρίσης, να ανοίξουμε τον δρόμο για να γίνει η Κυβέρνηση της Αριστεράς πραγματικότητα, μία κυβέρνηση στο πλάι των φτωχών και των αδύναμων, που θα δρα με κριτήριο τις ανάγκες των πολλών και όχι τα κέρδη των λίγων. Με όπλα μας την συλλογικότητα, την αλληλεγγύη και την δημοκρατία ήρθε η ώρα να πάρουν τα όνειρα μας εκδίκηση, ήρθε η ώρα να ζήσουμε αλλιώς!

Ζάπινγκ και γρήγορα...

 του Φοίβου Τσικλιά

  Θέλω να βγάλω γρήγορα και χωρίς κόπο πολλά λεφτά. Σκέφτομαι να το γυρίσω στη δημοσιογραφία. Όχι όμως σε εφημεριδούλες και site, ειδικά στα αντιπολιτευόμενα. Κατευθείαν σε κανάλι θέλω να πάω, να μου δώσουν μια πρωινή εκπομπή.

  

  Τη συνταγή της επιτυχίας την έχω έτοιμη. Θα ξεκινάω διαβάζοντας και σχολιάζοντας τα πρωτοσέλιδα, με έμφαση στις εφημερίδες των "φίλων" μου. Θα παρουσιάζω κάνα ρεπορτάζ για νέες επιχειρήσεις, καινοτόμες ιδέες και άλλα ευχάριστα. Οι τηλεθεατές θα χαίρονται, γιατί κι αυτοί μια μέρα θα κάνουν κάτι, άξιο να το "παίξει η τηλεόραση".

  

  Το σημαντικό κομμάτι της εκπομπής μου θα είναι το πολιτικό. Βασική μου φροντίδα η ισοτιμία των απόψεων. Ένας Νεοδημοκράτης, ένας Συριζαίος, ένας Πασόκος κι ένας δημοσιογράφος είναι μια καλή και αντικειμενική σύσταση πάνελ. Κατά προτίμηση, εάν δεν έρθει κάποιος υστερικός Νεοδημοκράτης, θα καλώ τη Λιάνα Κανέλλη. Μην κοιμηθούν κιόλας οι τηλεθεατές πρωι-πρωί.

  

  Η πολιτική μου στάση, δοκιμασμένη και επιτυχημένη, είναι αυτή του πονεμένου Μνημονιακού. Δεν με πολυπειράζει δηλαδή η λιτότητα και η εποπτεία, αλλά με ένα -όχι πάντα σταθερό- μέτρο. Θα αφήνω αρχικά το Νεοδημοκράτη να μας πει τι καλά που τα κάνει όλα η κυβέρνηση. Εκεί θα τον διακόπτω, και θα βγάζω σε σύνδεση ένα θύμα της κρίσης (μάλλον συνταξιούχος) για να εκφράσει την καταγγελία του.

  

  Εδώ επεμβαίνει ο πασόκος, ο οποίος μας θυμίζει τη φιλολαϊκή στάση του Βενιζέλου και τις κόκκινες γραμμές που θέτει στην τρόϊκα. Οι συγκυβερνώντες θα αλληλοκατηγορηθούν για λίγο, κι εγώ -για να σώσω την κατάσταση- θα περάσω στο συριζαίο.

  

  Εδώ ξεκινάει η ζούγκλα. Με άναρθρες κραυγές, οι πανελίστες πολιτικοί θα επιτίθενται αμέσως στον ασόβαρο, άσχετο, ταραξία, ανθέλληνα και οπορτουνιστή του ΣΥΡΙΖΑ. Εγώ, ως καλός και δίκαιος παρουσιαστής, θα προσπαθώ να τους ελέγξω, διακόπτωντας με τη σειρά μου σε κάθε δεύτερη λέξη τον ομιλητή.

  

  Λίγο πριν ορμήσουν να λιντσάρουν το συριζαίο, θα περνάω στην κλήρωση του δώρου και τέλος για σήμερα.

  

  Την επομένη το ίδιο πρόγραμμα, και την μεθεπόμενη και ούτω καθεξής. Ιδού λοιπόν, η συνταγή της επιτυχίας!

 

 

πηγή: εφημ. "ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ της Πιερίας, τεύχος 37, στήλη "Προβολείς Ομίχλης"

 

*  To site του ΑΝΤΙΛΟΓΟΥ, www.antilogospierias.gr, ανανεώνεται συνεχώς, με ειδήσεις και αρθρογραφία. Επισκεφθείτε το για την ενημέρωσή σας, και για να ξεφυλλίσετε τα προηγούμενα τεύχη.

*  Το εγχείρημα του ΑΝΤΙΛΟΓΟΥ, της μοναδικής έντυπης εναλλακτικής ενημέρωσης για την Πιερία, χρειάζεται τη στήριξη όλων...!

Είμαι Κεντροαριστερός, τι να κάνουμε;

  Τον είχαμε υποτιμήσει τελικά το Σταύρο. Πέσαμε κατευθείαν να τον φάμε, γιατί δεν έχει θέσεις, το κόμμα του εξυπηρετεί σκοπιμότητες κι άλλα τέτοια. Σπασμούς του παλαιοκομματικού συστήματος θα τα αποκαλούσε ο "εκφραστής του νέου στην πολιτική ζωή". Όσο όμως περνά ο καιρός, τόσο περισσότερο πείθομαι για την αλήθεια αυτών των "σπασμών".

  

  Ο Θεοδωράκης έχει και θέσεις και άποψη για τα φλέγοντα ζητήματα. Λαμπρό παράδειγμα η οικονομική του ανάλυση στην εκπομπή του Ν. Χατζηνικολάου. Η αύξηση των μισθών θα οδηγήσει σε αύξηση της κατανάλωσης μόνο των εισαγόμενων προϊόντων. Αυτό με τη σειρά του θα αυξήσει το έλλειμμα, άρα καλό θα ήταν να αποφευχθεί. "Ούτε πρωτοετής φοιτητής οικονομίας δεν τα λέει αυτά τα πράγματα" κατά το Σταύρο, που αφουγκράζεται την αγωνία του ελληνικού λαού αλλά χρησιμοποιεί και τη λογική...

  

  Η θεοδωράκεια οικονομική ανάλυση χάρισε πολλές στιγμές γέλιου, χωρίς καμία αναφορά στο Μνημόνιο. Ήταν σαν το -αποτυχημένο- παραγωγικό μοντέλο να κατέρρευσε μια ωραία πρωία, κι από τότε να κυνηγάμε το χρέος και τα ελλείμματα. Ούτε ΔΝΤ, ούτε δανειακές συμβάσεις, ούτε τίποτα.

  

  Αυτή είναι και η ουσία της ύπαρξης του "Ποταμιού". Δεν είναι κόμμα, είναι ένα μεταπολιτικό εγχείρημα, που δημιουργήθηκε, προωθήθηκε και υφίσταται σαν τηλεοπτικό προϊόν. Πλασάρει γι' αυτό "πρωτοποριακές" εμφανίσεις και διαδικασίες, όπως π.χ. το υπαίθριο Συνέδριο στο Λαύριο ή την "ανοιχτή πλατφόρμα πρότασης υποψηφίων βουλευτών"!

  

  Τοποθετείται σε μια θολή Κεντροαριστερά, που κρατά αποστάσεις τόσο από τη ΝΔ όσο και από το ΣΥΡΙΖΑ. Όμως κάποιες αποστάσεις είναι πιο ίσες, όπως θα έλεγε και ο Όργουελ. Χαρακτηριστικές είναι οι καθημερινές επιθέσεις στελεχών του "Ποταμιού" στην αξιωματική αντιπολίτευση. Χαρακτηριστική και η εμφάνιση του Σ. Θεοδωράκη ως τιμητή της Αριστεράς, με αφορμή τη συνάντηση Τσίπρα-Καμμένου. Χαρακτηριστική επίσης η δήλωση ότι "ο κόσμος δεν έχει πρόβλημα να πληρώσει τον ΕΝΦΙΑ, αν είναι για το κοινό καλό"...

  
  Τον υποτιμήσαμε το Σταύρο. Δεν είναι "τρία πουλάκια κάθονταν". Είναι ένα, μνημονιακό και συστημικό πουλάκι, που φυλάει τα μπόσικα των συμφερόντων "στην άκρη στο Ποτάμι". Κι αν δε στεριόσουμε άνθρωπο, Μνημόνιο δε στεριώνει...



Δημοσιεύτηκε στον ΑΝΤΙΛΟΓΟ της Πιερίας, στις 24-10-2014